Have you ever wondered why your parents sometimes are forbidding you something, despite of they were doing something different  when they were young, they used to behave completely contrary from advises that they’re giving to you now? The answer for this question is more complicated than it seemed to be. If we assume child point of view, we can call parent hypocrite, but it’s not the real and main reason of this problem.
 Zastanawialiście się czasem dlaczego wasi rodzice wam czegoś zabraniają pomimo tego, że sami robią co innego lub za czasów młodości zachowywali się zupełnie sprzecznie z tym co wam radzą? Odpowiedź na to jest właściwie bardziej skomplikowana niż może się wydawać. Przyglądając się temu z punktu widzenia dziecka ma się ochotę nazwać opiekuna hipokrytą, jednak nie w tym tkwi problem.

 The role of being a parent is really difficult. I could say, that’s one of the most difficult roles, that people are facing in whole life. Being good parent it’s a huge challenge , which everyone who have children, have to cope with. That’s because no one wants his child to be unhappy, not getting along with life or become a bad person in future. That requires a lot of hard work and conveying child lessons, which are usually against their own standpoint.
 Rola rodzica jest bardzo trudna. Odważyłabym się powiedzieć, że to jedna z trudniejszych roli jakie spotykają ludzi w życiu. Być dobrym rodzicem to ogromne wyzwanie, któremu każdy, kto posiada dzieci chce sprostać. Bo przecież nikt nie chce aby jego dziecko było nieszczęśliwe, nie poradziło w sobie, ani zostało złym człowiekiem. To wymaga wiele trudu i przekazywania dziecku lekcji, często sprzecznych z osobistymi poglądami.

 Actually why parents don’t tell us what they think?
 Właściwie to czemu rodzice nie mówią tego co myślą?

 Because they`re worried. Mainly that child would use it later or what the society will say about the parent who allow child to do such things. In our culture it became a habit that parent has to be an authority, the one who child must listen to and who is banning everything what society had considered and called "rude". So it’s logical that if you ask your mother for permission to go on a party and not come back home until tomorrow’s afternoon, she wouldn’t agree. Because in our culture good parent won’t let for that. Even if your mother personally think that you can take care about yourself and nothing bad could happen to you there.
 Dlatego, że się boją. Głównie tego, że dziecko to potem wykorzysta, lub tego co pomyśli otoczenie o rodzicu, który pozwala na dane rzeczy. W naszej kulturze się już tak przyjęło, że rodzic musi być autorytetem, którego trzeba się słuchać i zakazuje wszystkiego co przyjęło się za "niegrzeczne". Więc to logiczne, że jak zapytasz swojej mamy, czy możesz iść na imprezę i nie wracać do jutra po południu to się nie zgodzi. Ponieważ według naszej kultury dobry rodzic na to nie pozwoli. Nawet jeśli twoja mama osobiście uważa, że krzywdy sobie tam nie zrobisz.

 I always used to laugh, when I had heard about people who were asking their parents about things like that. That’s clipping your own wings . I understand that we should be truthful and listen to parents, but behaving this way it’s pure stupidity! I never understand what people like that have on their mind, when they`re asking about extremely rude stuffs.
 Zawsze się śmiałam z osób, które pytały o takie rzeczy rodziców. Przecież to jest podcinanie skrzydeł samemu sobie. Ja rozumiem, że trzeba być prawdomównym i słuchać się rodziców, jednak takie zachowanie to jest czysta głupota! Nigdy nie rozumiem co takie osoby mają na myśli pytając się o pozwolenie o nie do końca odpowiedzielne rzeczy.

 How to face it and get through?
 Jak wyjść z tego obronną ręką?

 Simply, don’t tell them anything, and when you’re already on the spot just call and say "Hi mom, I’m here with this and that person so I’m calling because I wanted ask you if I could stay longer because of this and that". It really helps, in that moment parent is willing to step down, because seeing that you’re somewhere right now and there’s no point to be against. But there’s one very important catch - he will do so if you didn’t ask him for it earlier, that means if he hadn’t occasion to state his disapproval. Sometimes he will induce a row just to not make you think that he agree with that. Nevertheless you have nothing to lose.
 Po prostu nic nie mówić, a jak już jest się na miejscu to zadzwonić "cześć mamo jestem tu z tym, tym i tym, więc chciałabym cię zapytać czy mogę zostać dłużej bo to, to i to". Naprawdę, to pomaga, w tej sytuacji rodzic myśli, że skoro i tak już gdzieś jest to nie ma sensu robić zakazów i jest bardziej skłonny ustąpić. Jest tylko jedna ważny haczyk- postąpi tak o ile wcześniej się go o to nie zapytasz, to znaczy, jeśli jeszcze nie zdążył wyrazić swojej dezaprobaty. Czasem zrobi po powrocie awanturę abyś nie pomyślał, że się z tym zgadza, ale poza tym nic nie stracisz.

 Really, just don’t ask for anything. When you’re going to toilet are you asking for permission too? It’s important to inform your parents where you are, what your`re doing and who is with you. Thereby you’ll gain their trust and they won’t be worried about you. Once I went on a party, in point of fact I had traveled to another city and came back home after two days. Do you think that someone was angry at me? No, because I had informed them where I am and what I am doing. Even when they found out that I’m home nobody was reproving me. (Mairin can confirm, she was with me). The same situation happened when I had went on three-day convention to Warsaw. When I had already been on the spot at once I called to them, I’m not hiding that they were surprised and displeased, but they knew what was going on with me and they were calm.
 Naprawdę, po prostu się o nic nie pytajcie. Jak idziecie do toalety to też się pytacie o pozwolenie? Ważne jest to aby informować rodziców o tym gdzie się jest z kim i co się robi. Dzięki temu zyskacie zaufanie i będą o was spokojni. Kiedyś wyszłam na imprezę, właściwie wyjechałam do innego miasta i wróciłam z niej po dwóch dniach. Myślicie, że ktokolwiek był na mnie za to zły? Nie, ponieważ informowałam ich gdzie jestem i co robię. Nawet jak zastali mnie w domu to nikt mi nie robił o to wyrzutów (Maririn może potwierdzić bo była wtedy ze mną). Tak samo było gdy wyjechałam na trzydniowy konwent do Warszawy, jak byłam na miejscu to od razu do nich zadzwoniłam, nie ukrywam byli zdziwieni i niezadowoleni, jednak wiedzieli co się ze mną dzieje i byli spokojni.

 Next way is to get them used to something. But it takes a long time, about year. When I had wanted to go on An Café’s concert, I used this method. Then fourteen year old girl from the sea region wanted to travel alone to Cracow on a concert. From the beginning they had laughed at me, there was no way to convince them. But in fact that I had knew about it with year ahead, and for all the time I was mention about it, they got used to it and let me go. And that’s how I went there with Tafii. Although when we had been on the spot we decided that we don’t want to go on a concert and we prefer spend this time in another way. (Yes, that`s our logic, don`t ask, we used to it).
 Kolejnym sposobem jest oswajanie ich z tym faktem. Jednak jest to długotrwałe przedsięwzięcie, trwa około roku. Tak postąpiłam kiedy chciałam jechać na koncert an cafe. Wtedy czternastoletnia dziewczynka z nad morza chciałam jechać sama do Krakowa na koncert. Początkowo to wyśmiali, nie było nawet o tym mowy. Jednak biorąc pod uwagę to, że o koncercie wiedziałam już z rocznym wyprzedzeniem i przez ten cały rok o nim wspominałam i trułam to w końcu przywykli do tej myśli i się zgodzili. Tak oto pojechałam tam z Tafii, chociaż jak już byłyśmy na miejscu uznałyśmy, że na koncert nie chce nam się iść i wolimy inaczej spędzić czas. (Tak, to nasza logika, nie pytajcie, my już tak mamy)

  Summarizing, really don’t make your parents conflict with their own convictions, because it`s irritating for them. You won’t be all to the good, either you`ll get in trouble. If you necessarily have to ask them for permission, it`s better to tell them that you’re going to your friend to learn. That’s the way you and your parents will be satisfied. I never lie to my parents, but I know that there’re a type of parents for which you couldn’t behave in differently way. Most of the information which I made here, are results for my conversation with my mother. Since we’re not living together, in some ways now she’s free from the obligation of upbringing me and treating like a child. And that’s how we became great friends and no one have to think and care about the situation when she could say to much.
 Podsumowując, naprawdę nie każcie swoim rodzicom kłócić się z własnymi przekonaniami, bo ich samych to irytuje. Sami na tym dobrze nie wyjdziecie, a przysporzycie sobie tym tylko kłopotów. Jeśli już koniecznie musicie się zapytać o zgodę na coś to już lepiej powiedzcie, że idziecie do koleżanki się pouczyć, tak i wy będziecie zadowoleni i wasi rodzice. Ja moich nigdy nie okłamuję, ale z niektórymi się inaczej po prostu nie da. Większość informacji jakie tu zawarłam wynikają też z rozmów na ten temat z moją mamą. Od kiedy nie mieszkamy razem w pewien sposób spadł z niej obowiązek wychowywania mnie i traktowania jak dziecka. Tak oto stałyśmy się dla siebie wspaniałymi przyjaciółkami i nikt nie musi się przejmować, że powie o dwa słowa za dużo.

 It’s one of the most difficult notes for me, which I’m preparing to for a few days, mainly because I’m writing about the problem, that is close to me. It’s not hard to guess that it’s really hard to give someone  an advice and edify, when you grapple with the same issue.
 Jest to jedna z trudniejszych dla mnie notek, za którą zabieram się już od kilku dni, głównie dlatego, że piszę o problemie, który dotyczy także i mnie. Jak nie trudno się domyślić, trudno jest dawać komuś rady czy pouczać, jeśli samemu nie jest się dobrym pod danym względem.

  In my case, the main problem is that I have blog. Yes, it doesn’t sound like a problem, but it really is. More troublesome is fact that when I have to choose between learning something and writing new note, the second option always win. Average note takes me about two hours, writing back comes to it, bothering work with html code, accept all the comments and suddenly I realize  that I want to sleep, because I don’t have enough energy to do anything else .But I’m still regarding it as my obligation, not as my hobby.
 W moim przypadku głównym problemem jest to, że mam bloga. Tak, to nie brzmi jak problem i nim nie jest. Bardziej kłopotliwe jest to, że gdy mam zdecydować czy w danej chwili się czegoś nauczę czy napiszę notkę to zawsze wygrywa to drugie. Przeciętna notka zajmuje mi około dwie godziny, do tego dochodzi odpisywanie na maile, użeranie się z html'em, akceptowanie komentarzy i nagle się okazuje, że chce mi się spać i nie dam rady zrobić już nic więcej. Jednak uważam to za swój obowiązek, nie jest to hobby.

  Since I was a child I used to not care at all about my rates and school results. It looked like I had tried to define if that rate was worth the time, that I would have to spent and devote for it. It`s not hard to guess that usually I had defined that it’s not worth it and I didn’t care about it. By the way I care more about the people (readers) than about numbers in journal.
 Od kiedy byłam dzieckiem nie zależało mi na stopniach, zwykle wyglądało to tak, że starałam się określić czy dana ocena jest warta czasu jaki musiałabym jej poświęcić. Jak nie trudno się domyślić, zwykle dochodziłam do wniosku, że nie jest i to olewałam. Poza tym dużo bardziej zależy mi na ludziach (czytelnikach) niż na cyferkach w dzienniku.

  Although all these things, we have to strive for and perform our responsibilities. But exactly when? I know that everybody have just thought - as fast as it’s possible or first off all. actually- no. If we want to do something, we should be rested. Tired person wouldn’t do something good. But it`s important to remember that the rest shouldn`t take us half of the day, but half of hour. Otherwise using a computer is not a rest.
 Pomimo wszystko trzeba się starać i wykonywać swoje obowiązki. Tylko właśnie kiedy? Wiem, że każdemu w głowie się nasuwa odpowiedź- jak najszybciej lub w pierwszej kolejności. A właśnie, że nie. Jeśli chcemy zrobić coś dobrze to musimy być przedtem wypoczęci. Zmęczony człowiek nic nie zrobi dobrze. Tylko ważne aby pamiętać, że ten odpoczynek nie powinien trwać pół dnia, a pół godziny. Poza tym to korzystanie z komputera wcale odpoczynkiem nie jest.

 It’s important thing  to remember that most things we’ll do fastest just early in the morning. In the evening we’re exhausted and everything what we’re doing will take us double more time and probably we won’t end it, because we will be to tired. Consequently we will wake up morning awfully sleepy. Generally we’re losing a lot of energy per day, with every next hour. Have you ever wondered why we’re going to school so early? At first lessons we always think a lot better than at those that are at least.
 Bardzo ważne jest o tym aby pamiętać, że najwięcej i najszybciej potrafimy zrobić rzeczy o wczesnej porze dnia. Wieczorem jesteśmy już wyczerpani i wszystko co zrobimy zajmować nam będzie dwa razy więcej czasu, a bardzo prawdopodobne, że się w końcu ich nie skończy bo będzie się zbyt zmęczonym, a w konsekwencji obudzi z rana strasznie niewyspanym. Ogółem w ciągu dnia poziom energii nam spada z każdą kolejną godziną. Zastanawialiście się czasem dlaczego do szkoły się chodzi tak wcześnie? Na pierwszych lekcjach zawsze się myśli dużo lepiej niż na tych ostatnich.

 Next really important things are notes. I really don’t know what I would do without them I’m writing literally everything, from tests to ideas for new notes, which in this moment I would probably forget. If someone would ask me now if I have something important to do this week, my answer would be "Eeem...nothing?" when in practice I have a lot of work. That’s why I have to write all of the important things. It really helps. You were interested in how my desktop looks like? It`s one big note. Computer never was an entertainment for me, but only a tool, which helps me in work and helps comprehending everything.
 Kolejną bardzo ważną rzeczą są notatki. Naprawdę nie wiem co bym bez nich zrobiła. Notuję sobie dosłownie wszystko, od sprawdzianów, po pomysły na posty, które w danej chwili wpadną mi do głowy. Gdyby ktoś mnie teraz zapytał czy mam coś ważnego w tym tygodniu moja odpowiedź brzmiała by "eee... nic?" kiedy w praktyce mam tego bardzo dużo. Dlatego wszystkie ważne rzeczy muszę mieć zapisane. To naprawdę pomaga. Ciekawiło was kiedyś jak wygląda mój pulpit? Jest jedną wielką notatką. Komputer nigdy nie był dla mnie rozrywką, a jedynie narzędziem, które pomaga mi wszystko ogarnąć.


 Important in writing notes like this is to write date next to them, if there’s no date, they’re becoming useless because subconsciously our brain... is delaying them afterward!
 Ważne w robieniu takich notatek jest to, aby zapisać przy nich datę, jeśli jej nie ma, to stają się mało przydatne ponieważ podświadomie nasz mózg... odkłada je na później! 

 So how is it? It depends on situation and conditions, but I`m not hiding - that`s damn hard. Maybe it looks like that`s great way to keep your friendship in good condition, stay closer to each other and create better relationships. I know well a lot of girls who really want to live together. Because seemingly it`s really cool, you two together, without parents, you can do whatever you want to, you`re together all the time like sisters and you`re having fun. And that`s how it is, on the start.
 A więc jak to jest? To zależy od sytuacji i warunków, jednak nie ukrywam- jest to cholernie trudne. Może się wydawać, że to świetny sposób na utrzymanie przyjaźni w świetnej kondycji, zbliżenie się do siebie i poprawienie relacji. Znam wiele przyjaciółek, które chciałyby ze sobą mieszkać. Bo z założenia jest to naprawdę fajne, wy dwie, bez rodziców, możecie robić co chcecie, jesteście cały czas razem, jak siostry i dobrze się bawicie. No i tak jest, na początku.

 After a while it`s becoming a huge dare for your friendship. When you`re seeing someone for 24 hours per day you`re slowly starting having enough of that person. In my and Tafii case we could stand it, when we had been going to different schools, but when she changed her school for my, it became even more unbearable. The time, which we were spending together before now we`re spending in different rooms and possibly we`re talking on facebook.
 Po dłuższym czasie staje się to dużym wyzwaniem dla waszej przyjaźni. Kiedy widzisz kogoś 24 godziny na dobę to powoli zaczynasz mieć jej dosyć. W przypadku moim i Tafii to było jeszcze do zniesienia, kiedy chodziłyśmy do innych szkół, jednak kiedy ona się przeniosła do tej samej co ja, to stało się to jeszcze bardziej nieznośne. Czas, który kiedyś spędzałyśmy razem teraz wygląda tak, że każda siedzi w swoim pokoju i ewentualnie rozmawiamy przez facebooka.

 The next thing is that frienship usually is based on hanging out together from time to time, or everyday, it`s nice and cool, and properly this situation doesn`t have disadventages, when important for you person is by your side all the time. But if you started live together you have to remember that one of you have to bring dogs out, wash dishes, clean, throw out garbage, and of course none of you want to do that. Those who have brothers or sisters know what I`m talking about. Be honest, from little things like that relationships started destroying and became a kind of rivarly.
 Kolejna rzecz to, to, że przyjaźń zwykle wygląda tak, że spotykacie się co jakiś czas, ewentualnie co dziennie, jest miło i fajnie, właściwie ta sytuacja nie ma wad, masz bliską osobę, która zawsze jest przy tobie. Jednak kiedy ze sobą zamieszkacie to musicie liczyć się z tym, że któraś z was musi wyprowadzić psy, pozmywać naczynia, posprzątać, wynieść śmieci, ale oczywiście żadnej z was się nie chce. Kto ma rodzeństwo, ten wie o czym mówię. Nie ukrywajmy, od tak małych rzeczy, psują się relacje i zaczyna się swego rodzaju konkurencja.

 When we`re talking about the rivarly, it`s huge in this situation. I use to get down because of living with such uncommon pretty girl like her, properly staring at her all the time and then bump into mirror... nevermind. And then again though her beauty, I`m depressing her by mistake all the time. For example once we were talking about blogs and she was explaining me that she prefer more photoblog than blogspot and that she`s spending for that more time because she have more vievs and followers there. And it wouldn`t be anything special for moment when we found that I have more followers (already ignoring statistics), though that I`m totally not giving a hang about my photoblog and I`m adding something occasionally. I know that she hates me because of that.
 Skoro mowa już o konkurencji, cóż, pojawia się w takiej sytuacji dosyć duża. No mnie np dobija mieszkanie z tak nieprzeciętnie piękną dziewczyną jak ona, a właściwie gapienie się cały czas na nią, a potem wpadania na lustro... ech, nie ważne. Kiedy znów pomimo jej urody, to ja ją cały czas niespecjalnie dobijam. Np kiedyś dyskutowałyśmy o blogach i ona tłumaczyła mi, że woli fbl od blogspotu i to nad nim siedzi bo ma tam dużo więcej odsłon i followersów. No i nie byłoby w tym nic szczególnego, ale pomimo tego, że ja fbl kompletnie olewam i dodaje coś od święta, a okazało się, że mam więcej obserwatorów od niej (już pomijając statystyki tego bloga). Wiem, że mnie za to nienawidzi.

 The things that it`s the hardest to get use to are different types of another person`s habbits. For example I really feel like I want to kill her when she`s coming to my room and talking, when I`m sleeping. I know that I`m bothering her by some of my qualities, like talking to her rats or seewing at unhumanly time. In this regard you can finish somebody off.
 To do czego najtrudniej się przyzwyczaić to rożnego rodzaju przyzwyczajenia drugiej osoby. Ja na przykład mam ochotę ją zamordować kiedy wchodzi do mojego pokoju i gada kiedy śpię. Wiem, że ja ją też denerwuje moimi wieloma cechami, takimi jak gadanie do jej szczurów, czy szycie o nieludzkich porach. Pod tym względem można się wzajemnie wykończyć.

 But although all these things I love my Tafii and even when she`s screaming at me I think that she`s cute. She`s my best friend and whatever happends and however we would bother each other, she still will be my friend. But not every frienship is strong enought to stand situation like this, so before you decide to do something like that, just think about it. The good idea is to spend together a week in one room, if you not get creazy then, you will get through.
 Jednak pomimo wszystko ja kocham moją Tafii i nawet jak na mnie krzyczy to uważam, że jest słodka. Jest moją najlepszą przyjaciółką i nią pozostanie, bez względu na to jak bardzo siebie denerwujemy. Jednak nie każda przyjaźń jest na tyle silna by przetrwać taką sytuację, więc zanim się na coś takiego zdecydujecie, przemyślcie to. Dobrym pomysłem jest spędzenie ze sobą tygodnia w jednym pokoju, jeśli nie zwariujecie, dacie rade.

 Jeśli ktoś by się pokusić zapytać Tafii o to kiedy ja śpię, to niewątpliwie usłyszał by odpowiedź, że cały czas. Wbrew pozorom nie jest to duże mijanie się z prawdą. Kiedyś usłyszałam od niej, że nie ma sensu marnować życia na spanie bo jest za krótkie. Długo się zastanawiałam nad tymi słowami. Czy naprawdę każda minuta w krainie snów jest jedną mniej w życiu?


 Pomimo wszystko ja kocham spać, każdą wolną chwilę mogłabym poświęcić na sen i potrafię zasnąć w każdym momencie. Mój plan dnia wygląda tak, że budzę się, idę do szkoły, idę spać, budzę się na jakieś dwie godzinki aby ogarnąć lekcje, wykąpać się i naskrobać coś blogu i dalej idę spać. Podsumowując, przesypiam jakieś piętnaście godzin w ciągu dnia. I nie, nie jestem na nic chora, po prostu tak lubię.

 Więc czy nieświadomie marnuję swoje życie? Myślę, że nie. Wystarczy spojrzeć na to do czego doszłam i ile ludzi czyta tą stronę. Gdybym spała mniej to pewnie w tym czasie i tak nie robiłabym nic odkrywczego, ani pożytecznego. Znając życie przeglądałabym kolejną stronę tumbrla lub innego śmieciowego portalu i narzekała na to, że mi się nudzi i jestem zmęczona.

 Poza tym sen ma wiele wspaniałych właściwości. Sama nie jestem lekarzem, więc się nie znam, ale posilę się internetem:

• oddech staje się równomierny, uspokaja się rytm serca

• oddychamy głębiej, dzięki czemu tlen głębiej dociera do tkanek

• skóra zostaje dotleniona, ciśnienie się normuje

• nasze oczy odpoczywają

• następuje przemiana witaminy A w Retinol (odbudowa naskórka)

• organizm wydziela hormon wzrostu - powodując wzrost i regenerację tkanek

• oszczędność energii 

• gospodarkę hormonami

• konsolidacja pamięci

• stymulacje neuronów, które nie były aktywne podczas czuwania (nieużywane połączenia synaptyczne mogą zanikać)

• zaniknięcie aktywności neuronów w rejonie miejsca sinawego

 Kiedyś też nie spałam dużo, a właściwie zdecydowanie za mało, bo ciągle uważałam, że nie mam na to czasu, w rezultacie spędzając pół dnia na facebooku, tumblru i innych śmieciach, a lekcje odrabiając o północy, przy czym z rana zawsze nie mogłam się dobudzić. Aktualnie budzę się sama, bez budzika, naturalnie, kiedy wychodzi słoneczko, to naprawdę miłe uczucie.

  Tak więc nie żałujcie sobie, śpijcie jak najwięcej!

 There is a kind of people, who ,despite my love to human species, simple annoys me. I mean people who idealize everything that is so far away and in addition they haven’t had opportunity to see that on their eyes.  I have nothing against when they keep it for themselves, but when I read “ you look too pretty, why are you making yourself look like asian girl? idiot”. If I had an opportunity, I would buy  one way ticket to asia for such person to stay there forever.
 Jest pewien rodzaj osób, który pomimo mojej miłości do rodzaju ludzkiego, po prostu mnie wkurwia. Chodzi dokładnie o ludzi, którzy wszystko co jest dalekie i nigdy nie mieli okazji widzieć na oczy- idealizują. Jeszcze nie mam nic przeciwko jak zachowują to dla siebie, ale się czyta "wyglądasz za ładnie, po co się kreujesz na azjatke, idiotka" to ma się okazji zafundować takiej osobie bilet do Azji, w jedną stronę, żeby tam już została.

 People, think about this…most of asian girls is just ugly. This what you can see on the pictures has more makeup and photoshop than pictures from commercial newspapers. Yes, yes, and now you can ask me why is there so many pictures like that, as opposite to what I’ve just said. Easy, nobody repost pictures of ugly people. That’s how it works, people see filtered, idealized content.
 Ludzie, uświadomcie to sobie, większość Azjatek jest po prostu brzydka. To co widzicie na zdjęciach ma na sobie więcej makijażu i retuszu niż zdjęcia z komercyjnych gazet. Tak, tak, teraz możecie mi zarzucić, że czemu takich zdjęć jest tak wiele, w przeciwieństwie do tego co ja mówię. To proste, zdjęć brzydkich ludzi nikt nie repostuje. Tak trafia do większości przefiltrowana, wyidealizowana treść.

 Next fact is,that when girl looks pretty, it’s thrown at her that she creates herself on  Japanese, Korean, Chinese girl..etc. I am so sorry but why a girl who simply cares about herself it’s said that she creates herself on someone who is diffirent race..wtf. You can see so little of pretty girls on the street? Look around, Poland is a country where live lots of pretty women. You throw at them pretending to be someone diffirent?
 Kolejnym faktem jest to, że jak dziewczyna wygląda ładnie, zaraz jest jej narzucane, że stara się kreować na jakąś Japonkę, Koreankę, Chinkę, czy Bóg wie kogo. Przepraszam bardzo, ale dlaczego dziewczyna, która najzwyczajniej w świecie o siebie dba, ma się na siłę kreować na kogokolwiek innej rasy, no wtf. Tak mało widzicie ładnych dziewczyn na ulicy? Rozejrzyjcie się, Polska to kraj, w którym żyje mnóstwo ładnych kobiet. Czy im też zarzucicie udawanie kogo innego?



Do you know what is interesting? Not this that Asian girls are considered as  beautiful, but this that it is relatively flexible concept. For example, Xiaxue, blogger from Singapure who looks pretty. One thing about her is that she is a little bit ..not so natural. You know what people says about her? She creates herself on European. Funny, right?
 Wiecie co jest ciekawe? Nie, to, że Azjatki uważa się za piękne, ale to, że jest to pojęcie względnie elastyczne. Dajmy na przykład taką Xiaxue, blogerkę z Singapuru, która wygląda ślicznie. Jedyne o co można się przyczepić, to to, że jest odrobinkę nienaturalna. Wiecie co się jej zarzuca? Ano, to, że kreuje się na Europejkę. Zabawne, prawda?

 Despite the fact that we live in a time where everything is practically at your fingertips, all the time we are afraid to go after what we dream it. We are scaring that something will go wrong, the risk is to high, that the people discredited us. Who cares? Life is just one, so we can't let it waste on what will happen. Mediocrity is easy, so is defeat.
 Pomimo tego, że żyjemy w czasach gdzie wszystko jest praktycznie na wyciągnięcie ręki, cały czas boimy się sięgać po to o czym marzymy. Boimy się, że coś może nie wyjść, że ryzyko jest za duże, że się skompromitujemy. Who cares? Mamy tylko jedno życie, nie pozwólmy mu się zmarnować na zastanawianiu się co by było gdyby. Przeciętność jest łatwa, dlatego jest porażką.

Since childhood I've was very attached to my home, I haven't even imagined that I can live somewhere else. It was my little daily life, owing to my parents I haven't must worried about money or full fridge. However, since about two years I really insisted to move out. Yeah, I was 14 when I not liked this lifestyle. I always wanted to be independent, furthermore I was the youngest in my home, through this I was regarded like cute pet, what I didn't like. With one word, it wasn't just a whim, I was knew what I want.
 Od dzieciństwa byłam bardzo przywiązana do swojego domu, nie wyobrażałam sobie życia gdzie indziej. Była to dla mnie mała codzienność, dzięki rodzicom nigdy nie musiałam się martwić o pieniądze czy napełnienie lodówki.  Jednak już od około dwóch lat bardzo nalegałam na to abym mogła się wyprowadzić. Tak, miałam 14 lat kiedy ten styl życia mi nie odpowiadał. Od zawsze chciałam być samodzielna, a poza tym byłam najmłodsza w moim rodzinnym domu, przez co zwykle byłam traktowana jak słodki zwierzaczek co mi bardzo nie odpowiadało. Jednym słowem, nie była to chwilowa zachcianka, ja wiedziałam czego chcę.

 "When you'll 18 you'll be allowed to..." - who haven't heard this? I don't know, but I have never heard this and I think that who believe in these words is naive. It doesn't change anything, when you adding another candle on birthday cake, people don't changing the attitude to you. You won't be allowed to more, parents won't trusted you more than now.
 "Jak będziesz mieć 18 lat to będziesz mógł/ła..." kto z was tego nie słyszał? Nie wiem, ale ja nigdy i wychodzę z tego założenia, że kto wierzy w takie słowa swoich rodziców jest naiwny. To nic nie zmienia, po dodaniu kolejnej świeczki na torcie, ludzie nie zmienią stosunku do ciebie. Nie będzie cię stać na więcej, rodzice nie zaufają ci bardziej.

 People who saying "When I'll been of age, I'll move out of parents house" amusing me. How? Do you think that after finish 18 years, after which you are still just a kid you can suddenly find a job, apartament and by magic way you'll be able to reconcile all of this? No, you can't do this. Delaying everything is foolish. I don't suggest that every young person should escaping from parent's home, I just think that this assertion is completely senseless.
 Śmieszą mnie ludzie którzy mówią "jak będę pełnoletnia to się wyprowadzę". Jak niby? Uważasz, że po skończeniu 18 urodzin, po których nadal jest się dzieciakiem nagle znajdziesz mieszkanie, pracę i magicznym sposobem uda ci się to wszystko pogodzić? Nie, nie da się. Odkładanie wszystkiego na później jest głupotą. Nie sugeruje, że każdy młody człowiek powinien jak najszybciej uciekać z domowego gniazdka, uważam tylko, ze to twierdzenie jest kompletnie pozbawione sensu.

 The first thing you have to get is trust. Surprisingly you can't build it on listening and doing everything what parents saying. If you heard: "When you'll been 18 you'll be able dye your hair" go to hairdresser and dye them, but then don't complain. When you can't go somewhere because "you aren't an adult yet" go there, call to parents from that place and salute them, but come back in one piece.
 Pierwsze co musisz zbudować to zaufanie. O dziwo nie zbudujesz go na słuchaniu się wszystkiego co ci każą i robieniu tego. Jeśli słyszysz "jak skończysz 18 lat to możesz pofarbować włosy" to następnego dnia idź do fryzjera i je zafarbuj, ale potem nie narzekaj. Kiedy nie możesz się gdzieś wybrać bo "nie jesteś jeszcze dorosły" to jedź, jeszcze zadzwoń do rodziców z tamtego miejsca i ich pozdrów, a potem wracaj w jednym kawałku.

 Let them trust that you manage yourself well. Show them that you don't need to be guided through life by the hand and that you know what is the best for you. This is true definition of independence.
 Pozwól im zaufać w to, że doskonale dajesz sobie radę sam. Nie potrzebujesz być prowadzony przez życie za rączkę, wiesz co dla ciebie jest najlepsze. To jest prawdziwa definicja niezależności.

 Tak owszem, nie są i nigdy nie były i nigdy nie będą. Nigdy nie natkniesz się na grzeczną dziewczynkę, która jest popularna, jest duszą towarzystwa czy chociażby jest rozchwytywana. Można podawać naprawdę dużo argumentów za obaleniem tej tezy, jednak wystarczy się rozejrzeć, aby stwierdzić, że jest ona słuszna. Przebywanie z taką osobą nie wnosi nic nowego do życia, są one najzwyczajniej nudne.

 Nie mam na myśli sympatycznych, słodkich loliconów, ani nieśmiałych, ogarniętych dziewczyn one są ok. Mówię o prawdziwie dobrze wychowanych, grzecznych dziewczynach. Takich, które zawsze robią to co każą im rodzice, wszystko wiedzą lepiej, nie robią niczego niewłaściwego, zawsze zgadzają się z grupą, starają się nie wyróżniać, nie wychodzą z domu po dwudziestej i nie mają własnego zdania.

 Takie dziewczyny nie mają charakteru. Może i ludzie je lubią, ale jest to sympatia na zasadzie "jest i mi nie zawadza", poza tym nie mają potrzeby na bliższe zaprzyjaźnienie się z taką osobą. Każdy człowiek jest chociaż odrobinę interesowny i nie mam namyśli interpretacji tej cechy jako wady. Chodzi mi o to, że ludzie dobierają osoby w swoim otoczeniu na podstawie tego czy ta znajomość niesie za sobą jakieś korzyści. Dzieje się to całkowicie podświadomie.

 Grzeczne dziewczynki nie wnoszą nic, są nudne. Nie ukrywajmy, na imprezach (jeśli wyjątkowo się na jakiejś pojawią) zawsze podpierają ściany. Nie porozmawiasz z nią o niczym konkretnym bo jak się za chwilkę przekonasz, nie ma swojego konkretnego stanowiska na dany temat. O zdanie takiej też nie zapytasz bo bez względu na to jak paskudnie będziesz wyglądasz to od takiej usłyszysz tylko komplement.

 A wiecie co jest największym paradoksem? Że od dzieciaka się dziewczynom wmawia, że mają być skromne, grzeczne i posłuszne. Mnie też chciano tak wychować, całe szczęście im nie wyszło. To idealny zbiór cech, aby stać się życiową porażką, która nawet nie zwróci uwagi na to, że coś jej się nie podoba, bo to przecież nie uprzejme. Może było to pożądane u dam, ale przepraszam bardzo, mamy XXI wiek.

 W towarzystwie pełnią one rolę trzecioplanową. Zwykle nikt ich nie zauważa, w tym ich sympatie. A one samą zrzucają winę na to, że w tych czasach faceci lecą tylko na puste laski, nie mogą zrozumieć dlaczego miłość ich życia nie zwraca na nie uwagi. Kto o zdrowych zmysłach chciałby się wiązać z kimś kto nie wniesie nic nowego do jego życia, kto będzie po prostu nudny. Nie ukrywajmy, to kobiety z charakterkiem, które nie wstydzą się wyrażać własnego zdania i są otwarte mają największe powodzenie.

 Co najważniejsze, nie chciałabym tutaj nikogo obrazić. Sama jestem koszmarnie nieśmiała, miła i uprzejma. To nie są wady, no może poza tą pierwszą. Zwróciłam tu tylko uwagę na oczywiste fakty, które dla wielu dziewczyn były trudne do zauważenia. I to właśnie do nich skierowany jest ten post. Dziewczyny, nie starajcie się być przesadnie porządne, to nie ma sensu. Pokażcie czasem swoją szaloną, odważną silną stronę! Na pewno wam to nie zaszkodzi. W każdej z nas ukrywa się mała zołza, która nie da ze sobą pogrywać i odważnie broni swojego zdania, a przy tym jest sympatyczna. Właśnie takie dziewczyny lubi się najbardziej.

 Currebtly we live in times were practicly most of our society uses networks. No is one is suprised that we can find evrything, bosses of companies visit facebook profiles of there future employes. Now the grid is part of our lives. In the past the main asset of the internet was that we could be annonymous which is still gossiping. All disscasions or behaviours are explained by freedon of speach which is given by the grid. Here we can express our opinion without any panishment, you are just free. This fairy talas can be told to kids in kinder garden. Nobody is a anonymous, nobody.
 Aktualnie żyjemy w czasach gdzie praktycznie większość społeczeństwa korzysta z sieci. Nikogo już nie dziwi fakt tego, że można tu znaleźć dosłownie wszystko, a szefowie firm odwiedzają profile na facebooku potencjalnych przyszłych pracowników. Internet stał się nieodłączną częścią życia wielu z nas. Kiedyś główną zaletą internetu była jego domniemana anonimowość, która nadal wszędzie jest wałkowana. Wszelkie dyskusje czy zachowania są tłumaczone swobodą wypowiedzi jaką daje sieć. Można tu bezkarnie wyrazić swoją opinie, jest się wolnym... Takie bajki można wciskać dzieciom w przedszkolu! Nikt nie jest anonimowy, nikt.

 Can you see how many cyber prints you left only by logins on couple different sites or forums, by your surename on facebook and photos you upload. I am not telling here about extreme cases, celebrities or stars. I am talking here about normal users.
 Zauważ ile pozostawiasz po sobie śladów w internecie, zaczynając od tego samego loginu na kilku różnych portalach, czy forach, po nazwisku na facebooku i zdjęciach jakie zamieszczasz. Nie mówię tu o skrajnych przypadkach internetowych gwiazdek, mówię o przeciętnych użytkownikach.

 Some time ago together with Taffi we cared about meeting one guy. Theoretically he was our friend, a few conversations on tiny chat, some exchaged e-mails. I think he was not in to get on with us, but Taffi was intrested. I care about my sweet friend I decided to gather some information about him.  I stalked him. From photoblog to facebook, deviantar, twitter,and so many other portals where therer was not so much about him, he used different logins. Gathering the informations with effect tooked me about a mounth.
 Jakiś czas temu razem z Tafii zależało nam na spotkaniu pewnego chłopaka. Teoretycznie był naszym znajomym, kilka rozmów na tinychacie i wymienionych maili, nic poza tym. Myślę, że niekoniecznie byłby chętny do zaprzyjaźnienia się z nami, jednak Tafii się nim interesowała. Jako, że się troszczę o moją słodką przyjaciółkę, postanowiłam się o nim więcej dowiedzieć. No i najzwyczajniej w świecie zaczęłam go stalkować. Od photobloga, przez facebooka, deviantarta, twittera i wiele innych portali gdzie nie było za wiele na jego temat i posługiwał się różnymi nickami. Zbieranie informacji o nim, chociaż mało efektywne zajęło mi ponad miesiąc.

  What I found out? What is his name, what friends he has, which schoool he goes to, what he is interested about, how old is he, where he goes and him exgirlfriends. Techniclly I found out what the closest friend can only know. What was there result ? Along with Taffi we made him a suprise, he was schocked what We knew about him. This post is not about it. This is only a example how carefull we have to be about what we add at the grid. Here nothing desappears.
 Czego się dowiedziałam? Jak się nazywa, jakich ma przyjaciół, czym się interesuje, gdzie bywa, do jakiej szkoły chodzi, ile ma lat, gdzie mieszka, jakie miał partnerki, właściwie dowiedziałam się o nim tyle ile powinien wiedzieć na jego temat tylko najbliższy przyjaciel. Czym to zaowocowało? Razem z Tafii zrobiłyśmy mu niespodziankę, sam był zaskoczony jakim cudem wiemy o nim tyle rzeczy. Jednak nie o tym ta notka. To jest tylko przykład tego jak bardzo trzeba uważać na to co dodaje się w internecie. Tutaj nic nie ginie.

  I think that in real world we are more annonymous then on the internet. Go to the city center, or gallery. Look around, they theyare so simillar, everyone has to be somewere else, no one can be identyfied.  Now imagine yourself that is a phisical reflection of the internet, everyone of streetwalkers have IP adress, mail, contact data. You can scan everyone, contact him, even if he does not know anything about you and has no clue from where you know and why you write to him.
 Myślę, że w tak zwanym 'realu' jesteśmy dużo bardziej anonimowi niż w internecie. Przejdź się do centrum miasta, czy jakiejś galerii, przyjrzyj się ludziom, są tak do siebie podobni, każdy z nich gdzieś się spieszy, nikogo nie da się zidentyfikować. A teraz sobie wyobraź, że to jest fizyczne odzwierciedlenie internetu, każdy z przechodniów ma nad głową adres IP, mail, dane kontaktowe. Możesz każdego przeskanować, skontaktować się z nim, nawet jeśli on nic o tobie nie wie i nie ma zielonego pojęcia skąd go znasz i czemu do niego piszesz.

 Secound thing is that nothing is lost, nothing. But the worst thing is that we are responsible for what we write. There is no situation in which that somebody wrote something offending about our president and he was without panishment, Simply everyware you leave a digital print, even if write something from inccogito.  That is pointless because if you create something, you are responsible for it.
 Drugą kwestią jest kwestia tego, że w internecie nic nie ginie, nic. A co gorsza, odpowiada się za wszystko co się powie. Nie ma takiej sytuacji aby ktokolwiek napisał cokolwiek obraźliwego na temat prezydenta i pozostał bezkarny, po prostu wszędzie pozostawia się za sobą informacje, nawet jeśli pisze się coś incognito, z anonima. To nic nie daje, póki informacja istnieje, tak długo jesteś za nią odpowiedzialny.

 The other way around is in real world. You can say what you like using elementary rules of culture. Whatever you say in matter of seconds it will wanish into univerese, No one will prove you anything. Really we are free in real world.
 Co innego w rzeczywistym świecie. Możesz powiedzieć co ci się podoba, oczywiście z zachowaniem zasad kultury. Cokolwiek powiesz i tak po kilku sekundach zginie w przestrzeni, nikt ci tego nie udowodni. To właśnie w realnym świecie jesteśmy wolni.

 Jest jedno zjawisko w internecie, które po prostu mnie załamuje. Mam na myśli kłótnie, które do niczego nie prowadzą. Czasem mam ochotę zrobić popcorn, przynieść sobie szklankę coli i obserwować co z tego wyniknie. Niestety chwilę potem dociera do mnie fakt, że właściwie nic z nich nie wyniknie. Do niczego nie prowadzą. Nic nie zmienią. Nie mają jakiegokolwiek sensu.

 Są jak swoiste przeciąganie liny, tylko takiej liny, która jest gumowa. Żadna ze stron konfliktu nie wygra, jedynie obie będą się od siebie wzajemnie oddalać coraz bardziej naciągając tą linę. Najśmieszniej zaczyna się robić wtedy kiedy obu stronom brakuje już argumentów. Wtedy zaczyna się wymiana zdań na poziomie dzieci w piaskownicy obrzucających się wzajemnie piachem.

 Jeszcze nie jest źle gdy wymiana zdań odbywa się za pośrednictwem skrzynki mail, niestety coraz częściej jej miejscem jest facebookowa tablica. Oczywiście ku uciesze wspólnych znajomych, którzy jeszcze specjalnie prowokują strony konfliktu. Kompletna porażka, jest już wtedy kiedy taka sytuacja ma miejsce między poważnymi instytucjami, którym chce się wchodzić w dyskusje z użytkownikami.

 Wydawać by się mogło, że ma to jakikolwiek sens, że dyskusje mogą do czegoś konstruktywnego prowadzić. Otóż nie. Uważam, że kłótnią nie da się zmienić przekonań, które kształtowały się w człowieku przez lata. Nikt nie da rady nawet najlepszymi argumentami przekonać kogoś do swoich racji jeśli ma zamiar się z tą osobą kłócić. W chwili gdzie zaczyna się kłótnia, kończy się możliwość przekonania danej osoby do swoich racji.

 Ludzie automatycznie zaczynają się bronić i rzucać swoimi argumentami. W ten sposób między obiema stronami pojawia się ściana. Nigdy nie dojdą do jednoznacznego wniosku. Właściwie to nawet gdyby doszły to ten wniosek niczego nie zmieni. Zastanówcie się zanim wkroczycie w setną dyskusje o Bogu. Przecież bez względu na to czy będziesz się o to kłócić on nie zacznie, lub nie przestanie istnieć. To samo dotyczy całej reszty problematycznych tematów.

 Pozwólcie ludziom mieć własne zdanie. Może i jest niewłaściwe, ale jednoznaczna prawda rzadko istnieje. Nawet jeśli, kłótnią do niej się nie dotrze.

 Zastanawialiście się kiedyś nad tym jak wiele ludzie oczekują od życia? Setek bezsensownych rzeczy, które nic nie zmieniłyby, które dałyby szczęście na pierwsze dziesięć sekund. Niedawno zdałam sobie sprawę, że właściwie nie należę do tej grupy ludzi. Jestem szczęśliwa, najnaturalniej jak to możliwe. Właśnie teraz gdy moje oszczędności są liczbą jednocyfrową. Do życia potrzeba mi tylko ważnych dla mnie ludzi, dachu nad głową, jedzenia w lodówce i internetu. To nie tak, że mam niskie ambicje. Po prostu moje życie nie zmieniłoby się w żaden sposób gdybym spełniała swoje "marzenia". Byłabym ciągle tą samą osobą, z tymi samymi problemami.

 Ludzie starają się podkreślać swoją osobowość, swoje istnienie rzeczami materialnymi. Może i prezentują się inaczej, lepiej, może ich życie jest bardziej luksusowe, ale nic poza tym. Nadal mają swoje problemy, o nie, one nie znikną, wciąż będą. Nadal są tacy sami. Dużo więcej by zmienili stając się po prostu sympatycznymi ludźmi. Stając się dla kogoś ważnym. Uśmiechając się po chwili ten sam uśmiech wróci do właściciela. Dawać coś od siebie światu, nawet jeśli to niewiele i nie dostaje się nic w zamian, stawać się wartościową osobą. To jest sens życia. Nie te przepiękne rzeczy, które są zwyczajnym smakołykiem dla oczu.

 Kim jest osoba, która ma wszystko co zapragnie, a nie będzie dla nikogo istotna? Życie takiej osoby musi być niesamowicie przykre i bezsensowne. Smutne jest tylko to, że tak wiele osób gubi się w tym wszystkim.

 Po to aby móc wyrażać siebie, swój tok myślenia, swoje zainteresowania. Bez względu na opinię publiczną czy na media, które mówią o rzeczach, które im się opłacają, za które dostają fundusze. Bloger musi być osobą o co najmniej stalowych nerwach, a jednocześnie być na tyle elastyczny i wrażliwy by być w stanie ocenić wiele rzeczy subiektywnie. Jeśli ktoś nie jest na tyle odważny, aby narażać swoje dobre imię, za słowa, które uważa za słuszne to dupa z niego a nie bloger.

 Prawdziwą potęgą blogów jest swoboda wyrażania się, poruszanie tematów na jakie opinia publiczna milczy, bo są nie wygodne, bo niesmaczne, bo dla kogoś mogą być nie opłacalne. W tym świecie mówi się o wszystkim, tutaj nie ma tabu.

 Jako doświadczona blogerka, bo swój pięcioletni staż uważam za podstawę moich poglądów, mogę szczerze powiedzieć, że to właśnie kontrowersyjni blogerzy osiągają największe sukcesy. Czemu tak jest? Ludzie od zawsze szukają prawdy, a w XXIw, epoce mediów i wszech obecnych reklam są z każdej strony bombardowani przekolorowanymi faktami. To właśnie w blogoswera jest tym miejscem gdzie można znaleźć rzetelne informacje.

 Ludzie piszą blogi z różnych powodów, ale głównie po to aby opisać swoje odczucia względem wielu rzeczy. Ja go piszę dlatego, że cieszy mnie to, iż mam jak podzielić się swoim tokiem myślenia. Robię to dla moich czytelników, a naprawdę nie ma dla mnie nic bardziej miłego od tego jak dostaję wiadomości z podziękowaniami za coś, a szczególnie listy, takie pisane odręcznie, których mam już naprawdę sporo. Według mnie, każdy człowiek ma coś wartościowego do przekazania, jeśli ma na to ochotę i odrobinę odwagi, w każdej chwili może zacząć.

 Robię to dlatego, że cieszy mnie, że w pewien sposób mogę przysłużyć się dla ludzi. Zwrócić ich uwagę na ważne dla mnie rzeczy i podarowywać im wartościowe informacje. Chciałabym aby ludzie żyli lepiej. A poza tym mam tak wiele myśli w zakamarkach mojego umysłu do przekazania. Myślę, że zostałam do tego stworzona, po prostu, aby pisać o tym co mnie nurtuje.

 Zastanawialiście się czasem nad tym jakimi bylibyście osobami gdybyście urodzili się w innym kraju, środowisku czy rodzinie?
 Każdy z nas jest sobą, no podobno, jedni ludzie mają ciekawy charakter drugich zaś nienawidzimy. Oceniamy ludzi po ich charakterze. Już kiedy rodzimy się mamy wolną wolę chociaż nie jesteśmy tego świadomi. Ludzie popełniają błędy jaki i podejmują dobre decyzję. Są sytuacje w których każdy z nas zachował by się zupełnie inaczej. Zastanowimy się od czego to wynika.

 Najprostszą odpowiedzią jaka zaraz się nasuwa jest to, że każdy z nas ma inny charakter. Tylko co na niego wpływa? Ludzie podczas swojego życia napotykają pełno przeszkód i niezręcznych sytuacji, wraz z upływam czasu uczą się jak na nie reagować. Każde nasze słowo, każda nasza reakcja niesie za sobą jakieś konsekwencje. Nauczyliśmy się zachowywać w ten sposób aby konsekwencje naszego zachowania były dla nas jak najbardziej pozytywne. Czasem popełniamy błędy i czasem jesteśmy w takich sytuacjach, w których nie wiemy jak się zachować, ale to właśnie wtedy się uczymy.

 Uznajmy za przykład dziecko, które w dzieciństwie po rozpłakaniu się dostawało to na co miało ochotę i drugie dziecko, którego płacz i wymuszenia rodzice karcili. Co z tego wyniknie w sytuacji gdy weźmie się oboje dzieci i postawi przy nich smaczny tort, ale nie pozwoli go dotknąć?
 Pierwsze dziecko rozpłacze się, ponieważ uzna to za najlepszy sposób na wymaganą reakcję, tudzież nabycie tortu, a dziecko drugie poszuka innego sposobu na uzyskanie swojego celu, płacz pierwszego dziecka uzna za bezcelowy.

 To samo dzieje się w świecie dorosłych, ludzie reagują na dane sytuacje w sposób wyuczony. Oczywiście, trzeba też wspomnieć o tym, że każdy z nas ma inne priorytety, oraz zmieniają się one w ciągu naszego życia, oraz w ciągu jego trwania uczymy się coraz to nowych rzeczy.
 Biorąc to pod uwagę możemy uznać, że nasz charakter to zlepek wyuczonych zachowań ze względu na reakcje jakie chcemy osiągnąć zgodne z naszymi priorytetami i oczekiwaniami.
 Jeśli mamy już świadomość czym jest charakter, możemy dojść do prostego wniosku - ludzie się zmieniają, nie stoją w miejscu, cały czas się czegoś uczą i dochodzą do nowych wniosków, czasami w życiu jakiejś osoby całkowicie zmieniają się jego priorytety, więc i pożądane reakcje, jego osobowość ulega zmianie.

 Czasami dziwi mnie to jak ludzie głupio wierzą w to, że ludzie wiecznie są tacy sami, jak dostaje wiadomości o treści "czemu się zmieniłaś, kiedyś byłaś fajniejsza, bądź taka jak byłaś kiedyś", proszę was, tak się nie da, nasze życie upływa jak powietrze z balonika, dlatego żyjemy chwilą i zmieniamy się, bo widocznie nasza poprzednia osobowość nie byłą wystarczająco dobra.

 Zapewne każdy z Was miał w życiu sytuacje w której ktoś starał się Cie doprowadzić do płaczu, tudzież zdenerwować cie, lub po prostu zranić. Przypomnij sobie jak na to zareagowałeś. Teraz zastanów się nad tym czy dziś postąpił byś identycznie jak w tamtej chwili. Zapewne teraz sobie myślisz, ze to wszystko było bez sensu, ale przy najbliższej możliwej okazji zachowasz się podobnie.

 Czasami na drodze swojego życia spotykamy osoby które zmieniają jego losy w tak niesamowity sposób, że nie potrafimy sobie wyobrazić naszego dalszego egzystowania na tym świecie bez nich. Na co dzień tego nie zauważamy. Cały czas spieszymy się donikąd nie zauważając co naprawdę jest w życiu ważne. Dopiero gdy jakimś cudem znajdziemy chwilkę by się zatrzymać, odpocząć, pomyśleć i nasze myśli od tak przypadkiem obiją się o ten temat zaczynamy to widzieć jakoby przez opadającą poranną mgłę. Zazwyczaj i tak po kilku minutach wypada nam to z głowy i niczym zaprogramowane zabawki zaczynamy zajmować się nudną codziennością.

 Zazwyczaj to ile ktoś dla nas znaczył zaczynamy dostrzegać dopiero gdy ta osoba odejdzie, lub kiedy po prostu nam jej brak z powodu dużej odległości czy braku czasu na wspólne spotkania. Dochodzimy wtedy do zadziwiających wniosków, tego ile nas z tą osobą łączyło i jaka dla nas jest ważna. To czego nigdy nie zauważaliśmy i nie docenialiśmy. Dochodzi do nas wtedy jaki cenny był każdy uśmiech tej osoby, jaka cenna była każda minuta spędzona z tą osobą. Odkrywamy wtedy jasną jak błękit nieba prawdę która wcześniej była dla nas nieosiągalna, to, że ta osoba była naszym najwartościowszym skarbem. Niestety zwykle wtedy już jest za późno na odbudowanie czegokolwiek, niczym zamek z piasku zmyty przez morską falę, bezlitośnie pochłaniającą wszystko co stanie jej na drodze.