Hej kochani, chciałabym was poinformować o tym, że dnia 29 sierpnia 2015 o godzinie 15 odbędzie się meet dla naszych czytelników, który organizujemy z Usami i Sariel. Wszystko odbędzie się w pięknym Parku Oliwskim w Gdańsku! Polecam ciekawie się ubrać, ale nie jest to konieczne, po prostu chcemy miło spędzić z wami czas, więc nie musicie się tym nad zbyt przejmować.

 Link do wydarzenia na facebooku jest tutaj: https://www.facebook.com/events/489104527934702/

 Wszystko jest tam już napisane, więc nie musicie daleko szukać informacji. Ciesze się, że w końcu będę mogła was poznać, a i wybaczcie, że ogłosiłam to na blogu tak późno, ale dopiero sobie o nim przypomniałam, a wcześniej wszystko ogłaszałam na moim asku http://ask.fm/dollfiehimemimi i nie pomyślałam, że są też osoby, które mnie tam nie śledzą, wybaczcie mi za ten kłopot.

 Do zobaczenia na miejscu kochani!

 Hey friends, how are your holidays going? I hope you aren't bored, and even if you do, let me break it for a minute with this post, I'll also try to post more often. Right now, I'm at home with Usami and I'm laying on her bed, typing this post, actually it's her who motivated me to do it. Today I want to tell you something I was hiding deep in my heart. I know I'm not the only one who has a similar problem, so I wanted to share this wit you. And I hope that it'll reach other people who don't have problems like that, so they'll be able to understand it better.
 Hej kochani, jak wam mijają wakacje? Mam nadzieję, że się nie nudzicie, a jeśli tak to na chwilkę wam to przerwę na rzecz tej notki, postaram się nawet częściej dla was pisać. Ja w tej chwili jestem w domu u Usami i siedzę sobie na jej łóżku tworząc dla was tą notkę, w dużej mierze jest to jej zasługa, jest najlepsza w motywowaniu mnie do pisania. Dziś chciałam napisać wam o czymś co skrywałam w głębi serca. Wiem, że nie jestem jedyną osobą, która ma podobny problem więc chciałabym się tym z wami podzielić. A poza tym mam nadzieję, że trafię też do osób, które nie miały podobnego problemu, ale dzięki temu będzie im łatwiej to zrozumieć.

 I'm pretty sure that all of us felt society pressure at some point, telling us what to do or how should we look like. Surely you've heard the phrase "what will others think?!" and you cared about others' opinions about you. Trying to fit in... I mean, why? Every one of us is different, but at the same time, everyone feels the same. Why would you require other people to comfort to your norms if they don't do this to you? We should accept everyone as they are. You know why? Because that's who they ARE and they won't change for anybody, especially for you.
 Każdy z nas na pewno odczuł kiedyś presje społeczeństwa i tego jaki każdy z nas powinien być, zachowywać się czy wyglądać. Z pewnością kiedyś usłyszeliście słowa "co sobie ludzie pomyślą?!" i przejmowaliście się tym jaką opinię mają na wasz temat inne osoby. Dopasowanie się do oczekiwań innych ludzi, wciskanie na siłę w foremki, do których nie pasujemy... w sumie po co to? Każdy z nas jest inny, ale jednocześnie każdy z nas czuje tak samo. Dlaczego wymagasz od ludzi by byli tacy jak ty i się zmienili, skoro oni nie wymagają tego od Ciebie? Zaakceptujmy każdego takim jakim jest. Wiesz czemu? Bo on już taki JEST i nie zmieni się dla nikogo, tym bardziej dla Ciebie.

 Nobody knows you as good as you know yourself, right? Everyone is like that. Why shouldn't we let them be themselves? Would anyone be able to explain why do people say that "you're not yourself anymore" and "you're cheating yourself" when you got a plastic surgery or whatever?
 Nikt nie zna Ciebie tak dobrze jak sam siebie znasz, prawda? Wszyscy tak mają. Czemu nie pozwolimy być im takimi jacy są? Wytłumaczmy mi ktoś dlaczego kiedy ktoś robi sobie operację plastyczną czy to na wielki nos, szczękę, czy nawet na biust to mówi się "nie jest już sobą", "natury nie zmieni", "oszukuje sam/a siebie".

Witajcie kochani!
Dziś mam dla Was krótką relację z konwentu Niucon, który odbył się we Wrocławiu w dniach 7-9 sierpnia.
Do Wrocławia udałam się wraz z moimi przyjaciółmi. O godzinie ósmej rano czekaliśmy już w kolejce przed budynkiem Uniwersytetu Przyrodniczego. W piekielnym skwarze przesiedzieliśmy cztery kolejne godziny, by dostać się na teren konwentu. Mimo upału i długiej kolejki czas zleciał dość szybko w towarzystwie nowo poznanych ludzi. Wiele osób narzeka na organizację konwentu jednak moim zdaniem nie było aż tak źle.
Gdy już udało nam się dostać do budynku dostaliśmy identyfikator, opaskę na rękę i tradycyjnie książeczkę z rozpiską atrakcji.
Budynek UP sprawdził się bardzo dobrze. Dużym plusem były windy. Klimatyzacja niestety przestała wyrabiać i pozostało nam jedynie wachlowanie się ręcznikami. Mimo dużego tłoku i naprawdę wysokiej temperatury nastroje ludzi były bardzo przyjazne. Nie spotkałam się z osobą, która byłaby dla mnie niemiła. Konwent przebiegł w naprawdę cudownej atmosferze. Jednym z niewielu problemów było rozmieszczenie sal z panelami. Trzeba było się nieźle naszukać i nabiegać. Panele na których byłam zostały zrealizowane średnio, tematów nie wyczerpano do końca, miejscami organizatorki nie wiedziały już o czym opowiadać, mimo to nie żałuję, że wzięłam w nich udział.  =^.^=

W szkole noclegowej spędziliśmy dwie noce. Z racji tego, że wcześnie rano, jeszcze przed akredytacją udało nam się zająć miejsce nie mieliśmy problemu z rozłożeniem swoich rzeczy. W sleep roomie trafiły nam się naprawdę sympatyczne osoby przez co stres, że ktoś nas okradnie, przerzuci nam rzeczy czy coś zniszczy był mniejszy. Prysznice, stan łazienek oraz wszechobecny bałagan jest winą w dużej mierze uczestników wydarzenia, więc nie ma sensu bym rozdrabniała się nad tym tematem.
Cały konwent był dla mnie świetną przygodą. Jestem wdzięczna za pomoc moim przyjaciołom i szczęśliwa, że mogłam poznać wielu nowych, wspaniałych ludzi. =^.^=
Poniżej wrzucam kilka zdjęć =^.^=

Dziękuję za wspólnie spędzony czas moim wspaniałym przyjaciołom i serdecznie pozdrawiam wszystkich, których udało mi się spotkać! =^.^= Mam nadzieję, że zobaczymy się na kolejnych konwentach.

Na koniec pytanie do Was. Lubicie jeździć na konwenty, zloty i inne tego typu wydarzenia? Gdzie byliście ostatnio?

Witajcie!
Dziś pokażę Wam zdjęcia z mojej pierwszej "poważnej" sesji, do której się przygotowałam. =^.^=
Od dawna podoba mi się mroczny styl. Lolita, Goth, Nu/Pastel Goth to główne nurty, które mnie interesują. Ciekawią mnie także sesje zdjęciowe w stylu Doll. Widziałam ich naprawdę dużo i to właśnie z tego powodu także zapragnęłam na chwilę stać się lalką. Czy mi wyszło oceńcie sami. =^.^=
Sesja zdjęciowa była dla mnie głównie zabawą, nie robiłam niczego na siłę. Myślę, że jest to dobry sposób na miłe i kreatywne spędzenie czasu. =^.^=

Jeśli fotki Wam się spodobały zaglądajcie na mojego bloga. Zapraszam!  =^.^=

 Dzisiejszy post będzie nawiązywał w pewnym stopniu do poprzednich, więc przygotujcie się na dawkę mojego kontrowersyjnego podejścia i szczerej opinii. Poza tym nie będzie przetłumaczony na język angielski ponieważ wstyd by mi było pokazać całemu światu w jakie zacofanie panuje w naszym kraju. Naprawdę, to jeden z takich momentów w którym naprawdę czuje się źle patrząc na nasz naród, co więcej, mam ochotę stąd uciekać. Niestety wtedy sobie przypominam, że to jest mój dom, a poza tym jak nie takie osoby jak ja to nikt go nie ogarnie.

 Zacznijmy od początku. W USA uznano, że osoby tej samej płci mają prawo się hajtać. No i ludzie zaczęli z tego powodu radośnie świętować ustawiając sobie kolorowy filtr na zdjęciach profilowych o czym pisałam tutaj. Jeśli ktoś ustawi sobie taką tęczową flagę, jego przyjaciele na facebooku odmiennej orientacji poczują się wspierani, lepiej, choć raz w centrum uwagi, jak ktoś ważny. Daje im to wsparcie i radość a generalnie chyba stać nas na to by dawać tyle od siebie swoim bliskim czy nawet obcym ludziom, bo jeśli nie o to chodzi w życiu to naprawdę nie wiem o co.

 Ludzie na całym świecie przyłączyli się do akcji. Teraz zgadnijcie, w którym kraju zrobiło się z tego powodu nieprzyjemnie. Tak, właśnie w naszym.

 Pewien odsetek społeczeństwa uznał, że mu się to nie podoba. Ok, rozumiem, każdy może mieć prawo do wyrażania swojego zdania i to szanuję kiedy jest to wyrażone w kulturalny sposób. Jednak problem się zaczyna kiedy ta "krytyka" przeradza się w agresje słowną i nawoływanie do nienawiści. W tym wypadku nie ma żadnej taryfy ulgowej, nie będę tego akceptowała i nie mam zamiaru.



 Jednak wiecie co mnie najbardziej odrzuciło w ich zachowaniu? Profanacja naszych symboli narodowych, czegoś za co nasi przodkowie oddawali życie. Jest to nieznajomość własnej historii i brak szacunku dla ludzi, dzięki którym mogą teraz żyć w wolnym kraju i uczyć się w ojczystym języku. Nasi przodkowie oddawali własne życie za przetrwanie tych symboli.


 Już tłumaczę jeśli ktoś nadal nie wie o co chodzi. Pewna grupka ludzi utworzyła ruch wspierający homofobię, seksizm, segregację rasową i religijną, a na swój symbol wybrali sobie polską flagę. Umieszczenie sobie jej na zdjęciu profilowym oznaczało dołączenie do tej akcji, miała to być odpowiedź na tęczowe avatary. Profanują symbole narodowe, nie tylko flagę, ale również herb Polski Walczącej. Przypomnijcie sobie z kim ludzie w tamtych czasach walczyli. Właśnie z nazistami, których idee są teraz propagowane pod symbolami polskich znaków narodowych. Jest mi za to wstyd.

 Z początku myślałam, że każdy zdrowo myślący człowiek też to zauważy. W myśl zasady, że z idiotami się nie dyskutuje bo są za głupi by zrozumieć logiczne argumenty uznałam, że najskuteczniejszym wyjściem będzie po prostu odcięcie się od nich by nie strzępić sobie nerwów. Tak też zrobiłam, po czym napisałam co o tym myślę na moim profilu, możecie to zobaczyć tutaj.


 Oczywiście większość osób zgodziła się z moimi słowami, ale pojawiły się też osoby, które mnie skrytykowały, za uwaga- brak szacunku do symboli narodowych. Rozumiecie? W komentarzach wypowiadały się też osoby, które zupełnie nie rozumiały o co mi chodzi.

 Jeden z komentarzy brzmiał:

 "Serio Ciebie nie rozumiem i nie że chce wywołać jakieś nie wiem kłótnie czy coś w tym stylu ale wyrzucać kogoś ze znajomych bo ma filtr biało-czerwony to tak jakby wyrzucać kogoś bo ma czarno białe zdjęcie Bez sensu"

 Nie, tutaj nie chodzi o sam filtr, nie chodzi o flagę, nie chodzi o moje poczucie estetyki. Po prostu nie akceptuję ideologi jaką to za sobą niesie i tak podłego wykorzystywania tak ważnych dla nas symboli.

Następny:

" A co ma posiadanie Polskiej flagi na profilowce do bycia homofobem? Nie propagowanie zwiazkow homoseksualnych a obrazanie i wyzywanie, wlacznie z zyczeniem smierci osobom z taki zwiazkow to moim zdaniem calkiem dwie rozne rzeczy."

 No właśnie, odpowiedzmy sobie na to pytanie. Co ma posiadanie Polskiej flagi na profilówce do bycia homofobem? Odpowiedź na to pytanie zna już każdy, kto czyta ten tekst, myślę, że nie muszę się powtarzać. Myślę, że równie dużym problemem jest niewiedza naszego społeczeństwa, które albo nie widzi w tym problemu, albo go po prostu ignoruje. To też główny powód, dla którego o tym piszę, aby uświadomić ludzi i zmniejszyć niedoinformowanie.

 Wracając do tej Polskiej flagi, problem polega nie tylko na bezczeszczeniu jej. Prawdziwy kłopot jest głębiej, mam na myśli zasłanianie się nią. To dopiero budzi we mnie odrazę. To jak zamachowiec, który zasłania się małą dziewczynką przed kulami. Dosłownie "I co mi zrobicie? Strzelicie w tą dziewczynkę by mnie pokonać? Poświęcicie ją?" tak dla mnie wygląda, kiedy słyszę od takich osób "I co, zabronisz mi? Masz jakiś problem do polskiej flagi?". Tak jak tutaj.

 Tak więc to teraz TWOJA wina, że nie podoba ci się to co sobą reprezentują. To TY nie szanujesz wartości narodowych. To CIEBIE powinno się teraz oskarżyć, o brak tolerancji. Tak, no bo przecież jak możesz krytykować to, że ktoś ustawił sobie flagę Polski? Bo to przecież wcale nie tak, że nie podoba ci się, że ktoś ją profanuje.




 Nie było by tego problemu gdyby wybrali sobie jakikolwiek inny symbol. Na przykład w myśl ich idei- flagę nazistów. No proszę bardzo, idealnie, jak chcą wysyłać ludzi do gazu, mordować i walczyć o czystość rasy. Ale oczywiście ustawić sobie Polska flagę wygodniej bo jej jakakolwiek krytyka zostanie zawsze źle odebrana.



 Tylko, że oni nie ustawili sobie tej flagi z dumy mieszkania w tym kraju, płacenia w nim podatków, jego historii, rozwijania go i miłości do niego. Zrobili to by szerzyć nienawiść. Ukradli i ośmieszyli naszą flagę by uczynić z niej symbol nienawiści. Ja tego nie mam zamiar tolerować, ani się temu przyglądać, nie pozwolę na to. Nasi przodkowie walczyli przeciwko nazistom, broniąc tej flagi, teraz my musimy sprzeciwić się tym samym ideom, które pod tą flagą próbują się ukryć.



 Oczywiście jest też grupa ludzi, którzy nieświadomie dołączyli do tej akcji, bywa i tak i nie trudno się z tym zgodzić. W takim wypadku dobrze by było uświadomić ich co w ten sposób popierają bo to wcale niestety nie są wartości patriotyczne. I właściwie po to powstała ta notka, by uświadomić ludziom jaki błąd popełnili.

 Nie piszę jej dlatego, że jestem po stronie równości dla wszystkich, w tym wypadku to sprawa drugoplanowa (poza tym jeśli taka krytyka jest przedstawiona w kulturalny sposób to nie mam nic przeciwko niej). Piszę ją bo nie zgadzam się aby ktoś wykorzystywał ważne dla mnie symbole do szerzenia nienawiści. Nigdy nie zaakceptuję takiego zachowania, to w naszym interesie- polaków, jest ich bronić. Nasi dziadkowie umierali w ich obronie. Nie pozwólmy nikomu ich ukraść ani sprofanować pod żadnym pozorem.

Poza tym zapraszam was do przeczytania poniższych artykułów:

http://julianjelinski.natemat.pl/147085,zlodzieje-flagi-flaga-nienawisci
http://wiadomosci.onet.pl/zakaz-pedalowania-pod-flaga-bialo-czerwona/tgvqst

Jeśli się ze mną zgadzacie, udostępniajcie ten tekst aby dotarł do jak największej grupy ludzi. Poniżej są wtyczki społecznościowe, wystarczy na nie kliknąć.

Witajcie! Kilka dni temu dostałam paczkę z Japonii, o której pisałam na moim blogu. Przesyłka zawierała między innymi słodycze - słynne Japońskie Pocky. Z tej okazji postanowiłam zrobić dla Was porównanie, wizualne jak i również smakowe.
Pocky zestawię z jego Koreańskim konkurentem - Pepero. Nie sposób nie zauważyć, że produkty są do siebie bardzo podobne.

Nie mogłam znaleźć zwyczajnych, czekoladowych Pepero, więc zdecydowałam się skonfrontować Pepero Almond oraz Pocky Almond.

Moje pierwsze wrażenie, gdy wzięłam w dłonie oba opakowania było takie: Pocky wyglądają zdecydowanie bardziej elegancko, opakowanie jest estetyczne i schludne, ma ładny kolor a grafika na nim napawa mnie chęcią jedzenia. Pod względem opakowania, Pepero niestety przegrywa. Jest to zwykłe, zielone opakowanie w dodatku musiałam je rozerwać, by dostać się do zawartości.

Jak wiadomo, wygląd nie jest wyznacznikiem jakości smaku, dlatego teraz porównam tę kwestię.
Pocky mają silny, słodki smak. Czuć w nich gorzką czekoladę oraz dobrej jakości orzechy. Są zdecydowanie bardziej słodkie niż Pepero. Pepero wydaje mi się być nieco lepsze, pod względem smaku czekolady. Sądzę, że jest to czekolada mleczna (identyczna jak w mlecznych Pocky). Jest ona delikatna i czekoladowa (!) to znaczy, że nie ma tak cukrowego smaku. Orzechom zarówno w jednym, jak i w drugim produkcie nie mam nic do zarzucenia. Są dobrej jakości, przełamują słodycz w efekcie tworząc cudowny smak.


Podsumowanie:
Pocky:
★ pochodzenie: Japonia
★ rok powstania (pierwszej sprzedaży): 1966

- Eleganckie opakowanie, bardzo ładnie ozdobione.
- Nie ma problemu z otwarciem.
- Słodki, czekoladowy smak, dominuje smak bardzo dobrej jakości orzechów, "paluszek" będący bazą gubi się pod resztą smaków.
- 2 paczki po 6 patyczków,

Pepero:
★ pochodzenie: Korea Południowa
★ rok powstania: 1983

- Dość skromne opakowanie.
- Miałam mały problem z otwarciem.
- Bardzo czekoladowy smak, mało wyczuwalny cukier, pyszne orzechy, "paluszek" również gubi się pod reszta smaków.
- Jedna paczka - 10 patyczków,

W moim odczuciu oba produkty są dobre, jednak smak Pepero bardziej mi odpowiada. Ahh, gdyby tak włożyć Pepero do cudownego opakowania po Pocky!

A co wy sądzicie na temat tych słodyczy? =^.^=

 Od kiedy zrobiło się głośno na temat akceptacji związków ludzi tej samej płci jest o tym mowa wszędzie, dosłownie, wszędzie. Nawet w mediach zapomniano o wszelkich konfliktach politycznych, wypadkach i innych problemach na rzecz dyskusji o homoseksualizmie. Tylko w kółko się kłócą na ten temat, wszelcy profesorowie, pedagodzy, kapłani i inni ludzie na wysokich stanowiskach, którzy myślą, że pozjadali wszelki rozumy bo im w życiu nic nie brakuje. Nic tylko usiąść z popcornem przed telewizorem i słuchać ich teorii na temat tego jak powinni żyć ludzie, z którymi oni nawet nie mają kontaktu, najśmieszniej jest już jak sami zaczynają się o to kłócić i przekrzykiwać, wtedy to dopiero robi się zabawnie.

 Właściwie to kłótnie o to czy związki osób tej samej płci są moralne nie budzą już takich kontrowersji, wszyscy wiedzą, że nawet jeśli nie będzie przyzwolenia na zawieranie oficjalnych ślubów to tacy ludzie będą istnieć bez względu na opinię społeczeństwa. Jednym słowem
wszyscy wiedzą, że na to nie mają wpływu, ale kiedy temat schodzi na adopcje, oj wtedy już wszyscy skaczą sobie do gardeł! Bardzo często można usłyszeć słowa "Właściwie to nie mam nic przeciwko parom tej samej płci, ale nie zgadzam się by miały prawo do adopcji" lub "Od zalegalizowania związków partnerskich, jesteśmy już, o zgrozo- o krok od pozwolenia im na adopcję!". I tu zwykle pobłażliwie spoglądam na tych ludzi i zastanawiam się co oni właściwe wiedzą na ten temat.

 Nie jestem jestem żadnym profesorem, ale się wypowiem. Wiecie czemu? Bo czasami mam wrażenie, że ci wszyscy ludzie mają klapki na oczach, szczególnie politycy, którzy tak zaciekle się bulwersują. Smutno mi się robi kiedy pomyślę o tych biednych dzieciach, które muszą nieświadomie cierpieć przez ludzi, którzy decydują o ich losie, a gówno na ich temat wiedzą. Nie mają nawet zamiaru ich poznać czy zbliżyć się do ich środowiska, wolą im zabrać szansę na lepsze życie. Czemu? Bo nie i tyle. Niedobrze mi się robi kiedy ich słucham. Ktoś publicznie musi w końcu stanąć po stronie tych dzieci, nawet nie po stronie homoseksualistów, ale po stronie dzieci. Jeśli nikt do tej pory się nie odważył to ja to zrobię, własnie teraz, pisząc post który własnie czytasz, będę starała się pomóc na tyle na ile mogę, tym którzy są zwykłą kartą przetargową i nikt ich nie pyta o zdanie.

 Czy ktokolwiek z was miał kontakt z takimi dziećmi? Jeśli tak, to z pewnością wiecie jak bardzo potrzebują miłości i akceptacji. Dla większości z nas to proste- mamy rodziców którzy będą nas kochać cokolwiek zrobimy, nawet jeśli się na siebie po obrażamy. Mamę, która się o nas troszczyła od bobaska i tatę, który uczył nas jak sobie poradzić w życiu, zawsze można było na nich liczyć. Wyobraźcie sobie, że te dzieci nie mają nikogo, są same na tym świecie, dla nikogo nie są oczkiem w głowie...

 Czy którakolwiek z osób, która się tak zażarcie wypowiada na ten temat coś dla nich zrobiła?! Czy zainteresowała się ich losem?! Poświęciła kilka chwil by im pomóc? Czy chociaż przygarnęła jakieś? Nie, tak naprawdę te osoby mają głęboko w dupie co mogą zrobić dla innych, są w stanie tylko wyrażać swoje mądrości na temat, który ich nie dotyczy. Co z tego, że przez to krzywdzą ludzi zainteresowanych tematem i uniemożliwiają takim dzieciom dostęp do lepszego życia. Ich poglądy są najważniejsze i koniec.

 Moja rodzina zaadoptowała czwórkę dzieci, wiem jak to wygląda, wiem jak trudno się o to starać nawet dla przykładnej heteroseksualnej rodziny z wykształceniem, stałymi zarobkami i dużym domem. Nasze prawo wystarczająco to utrudnia, ale o tym oczywiście nikt nie mówi bo ten problem też nikogo nie dotyczy. Nikomu nie zależy na pomocy tym dzieciom, a tym bardziej na ludziach, którzy chcą im pomóc. W każdym razie wiem ile one przeszły, jak trudno miały zanim trafiły w miejsce gdzie mają pełno miłości. Jedna z nich ma pokój zaraz obok mnie, jest naprawdę wspaniałą osobą, a przeszła naprawdę dużo, lubię z nią spędzać czas, miała dużo szczęścia, że tu trafiła... znacznie więcej od wielu innych dzieci.

 Po nie nikt nie stoi w kolejce, nikt.

 To nie tak, że jeśli jakaś para homoseksualna jakieś zaadoptuje to wyrwie je z rąk parze heteroseksualnej, wiecie czemu? Bo na nie wcale nie ma popytu. Pary heteroseksualne mogą mieć własne, biologiczne dzieci, więc po co miałyby się interesować adopcją? Właśnie tak to wygląda na naszym świecie, tylko niewielki odsetek takich par, które nie są w stanie spłodzić potomka z bólem serca decydują się na adopcję. Za to dla par homoseksualnych jest to właściwie jedyna opcja. I nie, w przeciwieństwie do par heteroseksualnych to dziecko nie było by "zastępstwem" za biologicznego potomka, a tym jednym w stu procentach chcianym oczkiem w głowie.

 Pominęłam tu takie rodziny jak moja bo one są tak rzadkie jak czterolistne koniczynki, niestety na świecie mało jest ludzi, którzy chcą się poświęcić dla innych. Najwięcej jest tych, którzy by tylko rozkazywali innym jak mają żyć, nie dając nic od siebie.

 Teraz pomyślcie co wy wolelibyście gdybyście byli na miejscu takiego dziecka. Bo chyba niewielu z was wie jak wygląda ich życie, a słowo "adopcja" traktujecie jak jakiś transfer takiego dziecka z jakiejś innej czasoprzestrzeni do rodziny w której musi być z przymusu. BŁAGAM, LUDZIE OBUDŹCIE SIĘ.

 Jakbym była dzieckiem to wolałabym nawet mieć dwie babeczki, które by się mną zajmowały, mieć własny pokój, telefon, wifi, a nie siedzieć w domu dziecka w pokoju z pięciorgiem innych wkurzających dzieciaków i nie mieć nic, włącznie z miłością i pozostawieniem bez jakiegokolwiek wsparcia po 18 roku życia. Niestety są na świecie ludzie, którzy nie chcą dać dzieciom takiej szansy. Krzyczą dookoła "Nie możemy do tego dopuścić! Patologia! Nie zgadzam się!" tylko ze względu na swoje religijne i obyczajowe poglądy, które chcą narzucić wszystkim dookoła.

 Ich głównym argumentem jest to, że pewnie dziecko nauczy się w takim środowisku złych wzorców. Ja się pytam jakich? Miłości? Troski o własną rodzinę? Ten argument jest całkowicie pozbawiony sensu, a poniektórzy starają się go przekształcić na to, że dziecko wychowywane przez parę ludzi tej samej płci samo będzie w przyszłości homoseksualne. Zabawne, w takim razie wytłumaczcie mi skąd wzięli się homseksualiści. Bo wszyscy których znam wychowywali się z mamusią i tatusiem, w porządnych, tradycyjnych, heteroseksualnych rodzinach. Wydaje mi się jednak, że nie miało to żadnego wpływu na to w jakiej płci osobach się zakochują.

 Z resztą nie widzę związku z tym jakiej ktoś jest orientacji, a tym jak zajął by się dzieckiem. Jeśli o mnie chodzi to myślę, że zajęłabym się nim wystarczająco dobrze, nauczyłabym go jak należy postępować i przekazałabym mu dużo miłości. To jest najważniejsze. Moje podejście do tego nie zmieniło by się w zależności od tego czy chciałabym je wychowywać z kobietą czy z mężczyzną. I nie, nie należę ani do osób homoseksualnych ani do heteroseksualnych, doceniam ludzi za to jacy są, bez względu na ich płeć, czy orientacje. I nasze społeczeństwo też powinno się tego nauczyć.

 Jeśli chodzi o temat wyśmiewania przez inne dzieci, myślę, że większy problem z akceptacją takiej sytuacji mają dorośli, których nie obchodzi dobro młodszego pokolenia, a ich własne przestarzałe poglądy, które chcą narzucać reszcie świata. Wracając do dzieci, jak chcą to zawsze znajdą sobie powody do wyśmiewania siebie wzajemnie, ja sama byłam od dzieciństwa szykanowana, a przecież wychowywałam się w normalnej rodzinie, ze mną też nie było nic nie tak, po prostu obrali mnie sobie za ofiarę, nie jestem jedynym z takich przypadków, wiele ludzi miało z tym problem. Więc ten argument też idzie do kosza

 I jeszcze jedno, mam w dupie co na ten temat mówi Biblia, bo twój Bóg nie jest moim Bogiem, a ja nie mam zamiaru przekładać dobra ludzi, ani nad posłuszeństwo książce, która została napisana dwa tysiące lat temu, ani nad posłuszeństwo papieżom, którzy najmniej wiedzą o miłości między ludźmi i zakładaniu rodziny, bo ich ten problem nie dotyczy. Ludzie powinni się w końcu nauczyć tego, że najważniejsze jest po prostu bycie dobrym człowiekiem i chyba właśnie o to chodzi temu całemu Bogowi.

 Podsumowując, lepiej mieć dwie mamy czy też dwóch ojców niż wcale. Pomyślmy o dobru tych dzieci, proszę, jeśli wypowiadamy się na ich temat to miejmy na uwadze ich interes, a nie nasze uprzedzenia. Dajmy im szanse na lepsze życie. Przestańmy być egoistami z klapkami na oczach.

 So yeah, did facebook suddenly go crazy with those rainbows on profile pictures? The whole internet became somehow colorful... Everybody's just cheerfully celebrating (well, maybe not everyone, because some are probably getting angry ;) ) the legalization of homosexual marriages in the United States!
 No właśnie, co ten facebook oszalał, że nagle tyle osób ma jakąś tęcze na avatarze? Cały internet stał się jakiś kolorowy... Wszyscy po prostu radośnie świętują (no może nie do końca wszyscy, bo poniektórzy pewnie teraz wychodzą z siebie ;) ) to, że pary homoseksualne mogą zawierać oficjalne związki w całych stanach!

 Right, but why should we celebrate something that happened in the States? Because it's a milestone for all of us. Finally, something that seemed impossible has happened. Something that previous generations treated like a disease (!) and tried to "heal" which ended up in many peoples' suffering, is completely normal right now, and even more - is supported and protected by law.
 No właśnie, po co my mamy świętować to, że w jakichś tam stanach coś uchwalono? Ponieważ jest to krok milowy dla nas wszystkich. W końcu zniszczono mur, który wydawał się nie do przebicia. Coś co wcześniejsze pokolenia uznały za chorobę (!) i starały się bezskutecznie leczyć doprowadzając do cierpienia wielu ludzi, jest teraz czymś najzwyczajniej w świecie normalnym, co więcej, prawo to wspiera i chroni.



 Now it's our turn to fight for this here in Poland. Our country isn't very enlightened, everything revolves around religion, which - let's be honest here - mot many people really believe in, it's just a tradition. Our government is afraid of confront the clergy and the rest of the society, because the society treats LGBT as the minority that won't do anything and is not worth the risk.
 Teraz jest nasza kolej aby zawalczyć o to i w Polsce, tu gdzie jesteśmy w stanie coś zdziałać. Nasz kraj nie jest szczególnie oświecony, wszystko sprowadza się do religii, w którą bądźmy szczerzy- mało kto tak naprawdę wierzy, jest tylko tradycją. Nasza władza boi się sprzeciwić klerowi i reszcie społeczeństwa ponieważ społeczeństwo LGBT uważa się za mniejszość, tą mniejszość, która nic nie zdziała i która nie jest warta ryzykowania.

 And that's where our part starts, let's show how many of us is here. It's hard to do this because people of different orientations are NO DIFFERENT, they look the same, some of them even hide themselves. How can we do this, then? We can do this thanks to the power of the internet! Let's do it for all of us. Even if you're a heterosexual, it's good too, because every one of us is equal and we should fight for respecting that. Even if not for ourselves, then just for our friends, who suffer for no reason.
 I tu zaczyna się nasza rola, pokażmy ile nas jest. Zwykle nie jest to łatwe bo ludzie innych orientacji się NICZYM nie różnią, wyglądają normalnie, jak każdy, poza tym wiele z nich się kryje. Więc jak możemy to osiągnąć? Właśnie dzięki ogromnemu potencjałowi internetu! Zróbmy to dla nas wszystkich. Jeśli należysz to heteroseksualnych osób to też jest super, każdy z nas jest równy i o uszanowanie tego powinniśmy walczyć. Nawet jeśli nie dla siebie to dla naszych przyjaciół, którzy niczemu winni cierpią z powodu braku tolerancji.

 I will always fight for people who deserve that, so now I do anything I can, even if it's a small thing. Everyone can do this. In our case, this small gesture on facebook means our support for people of various sexual orientations. We show how many of us is there - us, people who don't like the stance of government on the LGBT society, for us and for our friends. Make our social networks like facebook, twitter or instagram colorful.
 Zawsze będę walczyła dla osób, które na to zasługują, także i teraz staram się zrobić co mogę, nawet jeśli to mała rzecz. Każdego na to stać. U nas drobny gest facebooka oznacza poparcie praw dla osób różnych orientacji seksualnych. Pokazujemy dzięki niemu jak wiele nas jest, ludzi, którym nie podoba się obecny stosunek rządu wobec społeczeństwa LGBT, dla nas i dla naszych przyjaciół. Sprawmy aby nasze media społecznościowe takie jak facebook, twitter czy instagram stały się kolorowe.





 If we have something to fight for, we should do it! Try every possibility, because the worst we can do is to give up. No matter what is the case, there'll always be something trying to prevent us from completing our mission, the most important thing is to learn to fight it, that's how you reach your goal. Remember that, and never forget how much you matter. And besides, let's make the internet look like this:
 Jeśli mamy dla kogo walczyć to walczmy! Starajmy się na tyle sposobów na ile tylko jest to możliwe bo najgorsze co możemy zrobić to się poddać. Nie zależnie od tego jaki jest nasz cel, zawsze znajdą się ludzie, którzy będą nam rzucać kłody pod nogi, najważniejsze jest to aby po tym się podnieść i nauczyć je przeskakiwać idąc dalej przed siebie, własnie tak się dąży do celu. Pamiętajcie o tym, proszę i nigdy nie zapominajcie jak wiele znaczycie. A tak na marginesie to sprawmy aby internet wyglądał własnie tak: