Od razu info : jak ktoś w Grudziądzu nie może być przy "realu" (jak jedna dziewczyna mi napisała ze to dla niej za daleko) to niech napisze mi na mail cutexmimi@gmail.com miejsce w którym będzie i o której godzinie, przejdę się po ta osobę, trzeba sobie pomagać prawda ? ;) A wgl my NIE MAMY zamiaru bawić się przy realu tylko sie tam spotkać na początku, no a na pewno zahaczymy o Mc.

Ok, no to wczorajszy dzień, piątek:

 -Martyna wstawaj!
 -No, ok, ok.
 -Nie leż bo zaśniesz.
 -Nie zasnę, nie zasnę, nie martw się.
 Następnie wstałam z łóżka, umyłam się, obrałam i wyszłam na pierwsza lekcje.
 Niestety pół godziny później miałam przyjemność się dowiedzieć, ze to byl tylko sen a ja nadal sobie lezę cieplutko w łóżku.
 Uznalam ze skoro i tak jestem już spóźniona to właściwie nie chce mi się iść do szkoły i nie poszłam.

 Gdzieś około 11 do drzwi ktoś zapukał, okazało się ze listonosz, babcia otworzyła drzwi.
 -Martynka, paczka do ciebie,
 -Yay, ale ja wiem co to jest, heh, babcia, sory, ze do ciebie nie podejdę, ale muszę się ubrać a ty za nią zapłać. - pomimo tych slow szybo założyłam na siebie szlafrok i podeszłam.
 Mina mojej babci jak usłyszała cenę paczki - nie do opisania. Musiała się drugi raz zapytać, czy źle nie usłyszała, sama nie wiedziała co zrobi czy zapłacić, czy nie, tylko tak stoi w progu i nie wie co powiedzieć.
 -Nie no ok babciu, zapłać teraz a jak tata przyjedzie to ci wszystko odda bo mi obiecał to.
 -Naprawdę?
 -Nooo
 -A to ok.
 Gdy dostałam paczkę do łapek to byłam tak szczęśliwa, ze zamiast przeciąć tasmy odrywałam każdą po kolei co zajęło mi dużo więcej czasu. Gdy w końcu otworzyłam nie mogłam się nadziwić jaka sukienka którą zamówiłam jest przepiękna, jest w biało różowe pionowe paski, a dole sukienki jest print w słodycze, tak słodziutki, ze aż staje się przyjemnością dla oczu, z przodu i z tylu ma duże kokardy, a z tylu jeszcze wiązania. Jest piękna. Dodatkowo do jeszcze dostałam parę kolczyków, pera cukiereczków do włosów i pierścionek.
 Potem babcia ja prasowała przez tyle czasu, ze sama się dziwiła co ta sukienka taka szeroka ;)
 Tak się cieszyłam z niej, ze nawet bałam sie ja na siebie założyć żeby jej nie zniszczyć i zaraz wylądowała na wieszaku w szafie.
 Potem pomalowałam sobie paznokcie na ciemno różowy kolor(pożyczyłam mamy lakier heh >D), a na to dodałam pełno kolorowych dodatków w rożnych kształtach i na nowo pomalowałam to lakierem bezbarwnym. Pierwszy raz udało mi sie pomalować paznokcie, a na dodatek nie był to czarny kolor (chociaż nim tez nie umiem xd) i udało mi się dodać na to ozdoby i mi to wyszło, to jest dziwne, bo ja nie umiem równo jednego paznokcia pomalować.
 A co zrobiłam majac jeszcze nie do końca wyschnie te paznokcie? Poszłam do taty pomagać mu w naprawianiu samochodu, a konkretnie amortyzatorów.
 -Podaj mi ta przedłużkę.
 -Ze niby co?
 -Tam leży... nie, nie tam... no gdzie tu idziesz... tam na dole!
 -Acha, to?
 -Noo...
 -Nie mów do mnie jak do debila!
 -To niby jak mam mówić?
 -Jak do osoby nie inteligentnej... - dopiero kilka sekund później zdałam sobie sprawę co powiedziałam, a chodziło i o to ze ja się nie znam na tym wszystkim.
 Skutkowało to poprawieniem humoru taty wiec nie chciałam się kłócić.
 Oczywiście paznokietki ani troszkę na tym nie ucierpiały, ale nie wiem jak to robię ale miałam cala twarz umazana smarem, z reszta jak mój tata, mama powiedziała, ze od razu widać po kim to mam ;D
 Najbardziej tate rozbawiło to ze jak miałam coś tam podważyć i przewiesiłam się calym ciężarem na rurkę to się okazało ze mój ciężar jest niewystarczający.
 Czasem dziwie się po co mój tata nadal ma ten swój stary, wiecznie niszczący się samochód skoro stać go na dużo lepszy. Kiedyś myślałam, ze to sentyment, ale zmieniłam zdanie po dzisiejszym dniu i jego odpowiedziach na moje dziwne pytania. On go ma właśnie z tego powodu, ze ciągle coś musi w nim naprawiać, wiem, ze to dziwne, no ale naprawdę logiczna teoria. Cały czas w nim coś majstruje, a na pytanie czy nowy samochód nie był by lepszy bo się mniej psuje odpowiedział, ze nie. Heh, ja mogę wiecznie szyć, a tata wiecznie majstrować, muszę to jakoś zrozumieć. A poza tym nadal nie wierze, ze kupli mi ta sukienkę *-* ale głupio mi jest, bo mam ochotę teraz do niego podejść i powiedzieć "daj mi pieniądze na farbę do włosów  brokatowy lakier do paznokci, koronki i materiały", no ale nie podejdę bo nie chce go wykorzystywać x.x' Sama nie wiem czy lepiej mieć ta sukienkę, jeśli mam mieć razem z nią głupie uczucie wykorzystywania rodziców. No ale postaram się znaleźć w wakacje prace i wszystko oddać.

 Wszystko się u mnie sypie, dosłownie psychicznie się rozpadam. Nie jestem ta sama osoba, tamta była radosna optymistka, heh, dosłownym przeciwieństwem stereotypu "emo", teraz nie da sie ze mną racjonalnie porozmawiać, zdaje sobie z tego sprawę ale nic na to nie potrafię poradzić. Chociaż sama sobie nie radze cala swoja energie wykorzystuje na przekonywanie Rodzynki, że zda i robieniu wszystkiego w tym kierunku, zostały nam 2 dni, ale uda mi się. Udaje przed nią, że wszystko jest ok, ale ona widzi, że nie jest, cały czas na nią wrzeszczę i wyzywam a potem przepraszam.
 Nic mi nie wychodzi, rzygać mi się chce na myśl tego, że muszę iść do szkoły, ale idę bo mi zależy na Rodzynce, a sama sobie nie poradzi.
 Jak mijają mi dni? Cały czas ryczę, a jak nie ryczę to śpię bo jestem zmęczona płaczem. Poza tym szyje sobie sukienkę którą zaprojektowałam. Jest już ponad polowa.
 Z reszta to nie ma sensu, staram się, robię tak idealnie jak tylko to umiem a cały czas słyszę "to jest źle" "tego nie umiesz" "to popraw" "to jest brzydko".

...

 Ale mam do dyspozycji tylko igle i sprawność moich rak, wszystko by było lepiej gdybym miała maszynę, ale ręcznie nie da się szyć tak jakby uszyła to maszyna, a to co by się zrobiło w ciągu kilku sekund na maszynie zajmuje pół godziny, jeśli szyje się coś bez niej i jest 58976789 razy brzydziej i niektórych rzeczy jakie zrobi maszyna nie da się po prostu zrobić samodzielnie, ale co tam jest źle. Tylko mnie krytykuje, a maszyny mi kurwa nie kupi tylko robi wywody jaka moja rodzina jest biedna a jak ja wiele wymagam i że jej nie stać. To niech chociaż doceni, że się staram i wychodzi mi jak wychodzi, ale jakoś sobie radze . Wiec po co ja wgl mam to szyc? No ale musze, nie mam innego wyjscia, na sukienki mnie nie stac --' Ma to jakiś sens szyć w rekach skoro nie wychodzi? Nie. A mam inny wybór? Nie.

 Wgl wszystko sie u mnie sypie, nie ogarniam tego.

  Cala noc wydala mi się nieprzeciętnie długa, mrok pochłaniający mój pokój wraz z przeraźliwą cisza byli moimi jedynymi towarzyszami w kręceniu się z boku na bok na nieprzeciętnie niewygodnym materacu. Pomimo tego, ze bardzo starałam się zasnąć nie udawało mi się. W końcu dałam sobie z tym spokój i spędziłam cala noc na wpatrywanie się w biel mojego sufitu i zastanawianiu się nad rzeczami na które nie mam czasu za dnia.

Chyba znowu sobie zetne grzywke bo bez grzywki mi tak dziwnie xd

 Jak mi się nie chce iść dziś do szkoły. Kocham szkole, uwielbiam się uczyć, wszystko umiem, a ponad to mam tam moja najwspanialsza klasę. Ale czasami przychodzi taki czas kiedy jedyne na co mamy ochotę to chwila spokoju i odpoczynku. Dzień który nie jest podyktowany według planu, jakoby kanarek uwolniony z klatki z zawiązanym przy nodze łańcuszkiem. To uczucie kiedy chce się być samym, kiedy nie ma się ochoty dosłownie na nic. Podobno to cecha depresji. Ale ludzie potrzebują czegoś takiego, wbrew pozorom w życiu potrzeba takich chwil. Nie da się cały czas uśmiechać.
 Ludzki uśmiech i radość, to jedne z najpiękniejszych rzeczy na naszym świecie. Ale jeśli są nadużywane zapomina się o ich wartości. Sa wtedy jak słońce, kiedy jest dzień nikt go nie zauważa, jest bo jest. Ale gdyby go zabrakło spowodowało by to ogromne katastrofy, tak jak kiedy w ludzkim życiu brakuje powodów do radości, w końcu coś się dzieje z jego psychika.
 A jednak jest czas kiedy ludziom brakuje słońca i pragną go chodź go nie ma. Nie znika ono na zawsze, lecz na kilka godzin. Jest to noc, to ona jakoby smutek przypomina o tym jak cenny jest jeden, mały szczery uśmiech.

 Em, chwilka, miała to być notka o tym, jak mi się nie chce iść do szkoły, trochę za bardzo mój mozg pozwolił sercu sterować moimi dłońmi kiedy pisze, czasami żałuje ze jestem taka wrażliwa na piękno świata.

1 w-f <- lekcja chłopaków
2 wf <- tez lekcja chłopaków
3 polski <- nie ma nauczycielki
4 polski <- nie ma nauczycielki
5 matematyka <- umiem wszystko
6 zajecia tech <- to nie lekcja
7 niemiecki <- nie ma nauczycielki

Nie chce mi się iść tylko na matematykę, no nawet jakby było więcej lekcji tez nie chce. Denerwuje mnie to, ze moje włosy są tak wrażliwe na słonce i zawsze jaśnieją bardzo przy nim, mój róż robi się pomarańczowy, muszę znowu pofarbować. Niee mam żadnych zdjęć xd

 Czasami na drodze swojego życia spotykamy osoby które zmieniają jego losy w tak niesamowity sposób, że nie potrafimy sobie wyobrazić naszego dalszego egzystowania na tym świecie bez nich. Na co dzień tego nie zauważamy. Cały czas spieszymy się donikąd nie zauważając co naprawdę jest w życiu ważne. Dopiero gdy jakimś cudem znajdziemy chwilkę by się zatrzymać, odpocząć, pomyśleć i nasze myśli od tak przypadkiem obiją się o ten temat zaczynamy to widzieć jakoby przez opadającą poranną mgłę. Zazwyczaj i tak po kilku minutach wypada nam to z głowy i niczym zaprogramowane zabawki zaczynamy zajmować się nudną codziennością.

 Zazwyczaj to ile ktoś dla nas znaczył zaczynamy dostrzegać dopiero gdy ta osoba odejdzie, lub kiedy po prostu nam jej brak z powodu dużej odległości czy braku czasu na wspólne spotkania. Dochodzimy wtedy do zadziwiających wniosków, tego ile nas z tą osobą łączyło i jaka dla nas jest ważna. To czego nigdy nie zauważaliśmy i nie docenialiśmy. Dochodzi do nas wtedy jaki cenny był każdy uśmiech tej osoby, jaka cenna była każda minuta spędzona z tą osobą. Odkrywamy wtedy jasną jak błękit nieba prawdę która wcześniej była dla nas nieosiągalna, to, że ta osoba była naszym najwartościowszym skarbem. Niestety zwykle wtedy już jest za późno na odbudowanie czegokolwiek, niczym zamek z piasku zmyty przez morską falę, bezlitośnie pochłaniającą wszystko co stanie jej na drodze.

Dzis Lola robila mi to zdjecie, nie chce mi sie przerabiac, mam lenia, widac tu jaki mam w rl kolor wlosow xd Nawet nie mam zadnych innych zdjec O_O I jestem tu bez makijażu, masakra.

Skopiowałam notkę z fbl powyżej.

Dzisiejszy dzień był niesamowity, był tak niesamowity, że mogła bym usiąść i ryczeć ze szczęścia i posiadania kogoś takiego jak Lola.

 Zgubiłyśmy się w jakiejś wsi i latałyśmy po polach szukając domu Agaty. Ja wpadłam do jeziora bo nie widziałam, że to jezioro bo tam jakieś rośliny rosły. Potem poddałyśmy się i wracałyśmy jakąś główną ulicą do Sztumu do którego miałyśmy około 20-30 km. Po chyba kilometrze zmęczyłyśmy się i usiadłyśmy na środku "ulicy" i zaczęłyśmy rozmawiać, tak rozmawiać, że od lat z nikim w ten sposób nie rozmawiałam.

 Przepraszam. Napiszę notkę jak wrócę ze szkoły, teraz dopiero powoli do mnie dochodzi co się tam działo.


"Jesteśmy Jezusami, chodzimy po wodzie, ale Mimi nie jest Jezusem bo już nie chodzi po wodzie"

Prosiliście o zdjęcie w doczepkach więc już daje, niestety mam tylko 1 zdjęcie bo zaraz po jego zrobieniu rozładował mi się aparat x.x'

 Uważam, ze są za długie i za gęste, wiem dziwna jestem, ale noo. Ostatnio rozmawiałam z Nakokurayami o włosach i ona powiedziała, ze chciała by mieć takie długie do bioder, jakoś ja nie byłam zachwycona, wole krótsze, max do biustu, kupiłam takie bo nie było innych, ale powoli się do nich przekonuje. Doczepy które wcześniej kupowałam miałam do cycek i były bardzo rzadziutkie, idealne do scenehair, te są mega gęste, są tak geste i długie, ze aż ciężkie. Nie pasuje mi to, ze są takie gęste, nie nadają się. Mogła bym je obciąć i pocieniować, ale boje się, jeszcze mi nie wyjdzie, wole nie ryzykować.
 Przyznam, ze widać różnicę między clip in za 15 zł (wcześniej kupiłam) i tymi za 50 zł. Te drugie są lepsze, ale te pierwsze bardziej się nadawały do włosów scene.
 Dla porównani tu doczepki za 15 zł:
Które wg was lepsze?

-Miley!
Jak zwykle obudziła mnie dziś moja niesforna suczka. Skakała po całym moim łóżku nie dając mi spokoju.
Strzepnęłam ją z mojego brzucha na nogi i z wielkim zmęczeniem podniosłam się. Przez chwilkę dochodziło do mnie jaki dziś dzień i co mam do roboty, przez następne pół godziny zanurzyłam się w świecie wektorów, wartości, sił, przyspieszeń i wzorów czytając podręcznik od fizyki.
Wstałam, ogarnęłam się i doszłam do wniosku, że przywykłam do wyglądu mojego pokoju. na jego środku stoi łózko, przy nim mały stolik nocny, pościel oczywiście biała, biała tapeta w ornamenty, a na szafie czarna w ornamenty, po obu stronach okna zawiedzione dwie metalowe półki. Na parapecie porcelanowe lalki, wiszące porcelanowe klauny i księżniczki na huśtawkach przy ścianie. Wszystkiego dopełniał wiszący nad łóżkiem baldachim. Idealnie urządziłam pokój, tak aby wyglądała jak nie z tej epoki, bardziej jak z baroku.
No, niestety należę do zmiennych osób i nie wytrzymam w jednym i takim samym układzie przez ponad 2 miesiące.
Przesunęłam łóżko pod ścianę z rysunkami, zmieniłam pościel na hello kitty, rozmontowałam baldachim, na grzejnik przykleiłam taką wielką naklejkę z hello kitty, zmieniłam kryształy na żyrandolu na takie kolorowe, poukładawszy pluszaki na oknie, stwierdziłam, że pusto u mnie jest.
Przypomniałam sobie co mama mówiła o fotelach w salonie, że zajmują tam za dużo przestrzeni i nie maja co z nimi zrobić. Są w czarnym kolorze, więc idealnie będą pasować.
Męczyłam się z nim 4 godziny, mam za małe wejście do pokoju, a ten fotel jest za duży.
Moje zirytowanie możecie sobie wyobrazić, że jako niewielka delikatna dziewczyna tak kopnęłam drzwi, że wypadły z zawiasów. Myślałam, ze nerwicy dostane, za cholerę, ale bokiem, ani do góry nogami, ani na boku nie chciał wejść.
Po tym jak już rozwaliłam drzwi, jakby to było mało to zwaliły się na mnie książki stojące na korytarzu (wytłumaczenie - wchodząc do mojego pokoju trzeba iść wąskim przedpokojem na którego ścianie jest biblioteczka i od podłogi do sufitu stoi pełno książek, wypychając fotel jego oparcie przekrzywiło jedną z półeczek, bo fotel stał na boku), stojąc zmarnowana sama już nie wiedziałam co mam zrobić, wokoło mnie na całej podłodze leżało pełno książek a ja już sama nie wiedziałam, czy to ma sens.
-Nie, Mimi! Ty nie przegrywasz, a tym bardziej z fotelem! - wydarłam się na cały dom, nikogo nie było więc mogę wrzeszczeć ile zechce.
Podniosłam fotel i postanowiłam wpychać go z ukosa. Miałam potem jeszcze kilka tysięcy pomysłów, aż w końcu po upływie 4 godzin skakałam z radości w pokoju po wepchnięciu go do środka.
Naprawiłam drzwi, poukładałam książki na miejsce, wytarłam kurze w pokoju, zmieniłam pościel, umyłam okno, poukładam pluszaki na parapecie, wyrzuciłam niepotrzebne rzeczy, zmyłam podłogę, jednym słowem zrobiłam gruntowy porządek.
Z pokoju jak z bajki, przyznam, że przepięknym, zmieniłam w pokój typowej scenegirl, pełno pluszaków, hello kitty, kolorów i po prostu jak w moim sercu.
Kiedy wróciła moja mama do domu, ja myślałam, że będzie się na mnie złościć, za fotel, a ona mi tylko podziękowała, bo podobno za dużo miejsca zajmował. :D

Mama dała mi pół godziny na napisanie notki, to muszę się streszczać, masakra, nie lubię pisać na czas bo gówno mi z tego wychodzi.

 Dziś cały ranek spędziłam na nic nie robieniu, chodziłam po całym domu bez celu w piżamie i włosami sterczącymi w każda stronę świata, co chwile zatrzymując się, przy jakiejś czynności.
 Po południu pojechałam z rodzicami do miasta, mama poszła do babci, a ja chciałam pomagać tacie.
 -Och, ale na pewno chcesz?
 -Nooo
 -To idź - powiedziała mama rozstając się ze mną.
 -Tatuuś...
 -Co?
 -Przyszłam ci pomóc nosić to wszystko.
 -Ok, ale bierz te leciutkie rzeczy.
 Nienawidzę kiedy ktoś tak do mnie mówi,